WALANG PAMBAYAD SA BUFFET ANG PAMILYA NG MAGNA CUM LAUDE—KAYA SA DAMUHAN NA LANG SILA NAG-CELEBRATE… PERO MAY NANGYARING IKINAGULAT NG MGA MAYAYAMAN
Part2:
Natahimik ang buong paligid. Kahit ang banayad na simoy ng hangin sa ilalim ng malaking puno ng akasya ay tila huminto sa pag-ihip.
Hawak pa rin ni Mang Narding ang plastic na tinidor, nakabitin sa hangin, habang nanlalaki ang mga matang nakatingin sa ginoong nakatayo sa gilid ng kanilang banig. Ang suot nitong tailored navy suit ay bakas ang karangyaan, kumikinang ang mamahaling relo sa pulso nito, at ang tindig nito ay nagpapahiwatig ng mataas na kapangyarihan sa lipunan.
Sa likuran nito, bumukas ang pinto ng itim na SUV. Bumaba si Brian—ang kaklase ni Joy na nagtapos din na may karangalan mula sa College of Business Administration—kasama ang kanyang ina na nakabihis ng marangyang terno at may hawak na mamahaling leather bag. Bakas sa mukha ng ginang ang pagtataka kung bakit lumapit ang asawa sa isang payak na pamilyang nakaupo sa damuhan.
Si Aling Pacing ay mabilis na nagpunas ng kamay sa kanyang kupas na panyo, nahihiya at litong-lito. “Naku, sir… ano po kasing… pancit bihon lang po ito. Baka po marumihan ang inyong kasuotan.”
Ngumiti ang ginoo—isang ngiting hindi pormal o pakitang-tao, kundi may dalang kakaibang lambing at lalim. “Ako po si Don Eduardo Martinez. At kung papayag po kayo, hihingi sana ako ng kahit isang platitong pancit.”
Bago pa man makasagot si Mang Narding, hinubad ni Don Eduardo ang kanyang mamahaling coat. Ipinatong niya ito sa damuhan at, sa gulat ng lahat, nagtanggal siya ng sapatos na balat bago maingat na tumapak sa lumang banig. Naupo siya nang naka-ekis ang mga binti, walang kaabog-abog, na para bang matagal na niyang nakagawian ang ganitong salo-salo.
“Dad? Ano pong ginagawa natin dito?” tanong ni Brian na lumapit na rin, halatang alanganin habang nakatingin sa kanyang kaklaseng si Joy.
“Maupo kayo rito ni Mommy mo, Brian,” marahang utos ng ama. “Mas masarap ang handa rito kaysa sa anumang mamahaling steakhouse sa lungsod.”
Nahihiyang sumunod si Brian at ang kanyang ina. Kumuha si Joy ng mga natitirang paper plate at plastic cups. Puno ng pag-iingat na nilagyan ni Mang Narding ng pancit ang bawat plato, dinagdagan ng hiwa ng tasty bread, at sinalinan ni Joy ng malamig na gulaman ang kanilang mga baso.

Nang sumubo si Don Eduardo, pumikit siya nang mariin. May isang luhang namuo sa sulok ng kanyang mata na mabilis din niyang pinahid gamit ang likod ng kanyang palad.
“Ginoo… masama po ba ang lasa?” kinakabahang tanong ni Mang Narding. “Pasensya na po, simpleng sahog lang po ang nakayanan namin.”
Umiling si Don Eduardo habang nangingiti. “Hindi, Narding… kung pwede kitang tawaging Narding. Ito ang eksaktong lasa ng pancit na iniluluto ng aking yumaong ina noong ako ay bata pa. Apatnapung taon ko nang hindi natitikman ang ganitong lasa. Ang pancit na gawa sa tunay na pagmamahal at sakripisyo, hindi mula sa kusina ng mga bilyonaryong chef na walang kaluluwa ang timpla.”
Napatingin ang ginang kay Don Eduardo, tila naantig sa biglaang pagbabalik ng alaala ng kanyang asawa. Si Brian naman ay napatingin kay Joy.
“Joy… ikaw pala ang Magna Cum Laude ng buong batch natin,” marahang sabi ni Brian. “Lagi kitang nakikitang nag-aaral sa library kahit madilim na. Minsan, nakikita kitang naglalakad lang pauwi para makatipid sa pamasahe. Sobrang saludo ako sa ’yo.”
“Salamat, Brian,” nahihiyang tugon ni Joy. “Wala naman akong ibang maipagmamalaki kundi ang tiyaga ko. Ang tatay ko kasi, hatinggabi kung umuwi para lang maipon ang matrikula ko. At si Inay, namamanhid ang mga kamay sa paglalaba para lang may pambili ako ng mga libro. Hindi ko kayang sayangin ang pawis nila.”
Tahimik na nakikinig si Don Eduardo. Habang kumakain sila ng simpleng pancit at tinapay, napuno ang ilalim ng puno ng tawanan at mga kwento ng buhay. Ikinuwento ni Mang Narding ang mga araw na nasisiraan siya ng tricycle sa gitna ng baha, habang si Joy naman ay nag-aaral gamit ang lampara kapag napuputulan sila ng kuryente. Sa bawat salita, kitang-kita sa mga mata ni Don Eduardo ang matinding paghanga.
Ilang sandali pa, ilang mga kaklase ni Joy na lulan ng kanilang mga magagarang sasakyan ang dumaan sa kalsada sa tapat ng campus. Nang makita nila ang makapangyarihang CEO ng Martinez Holdings—ang pinakamalaking kumpanya sa larangan ng renewable energy at logistics sa bansa—na nakaupo sa banig, huminto ang ilan sa kanila. Ibinaba ng mga mayayamang estudyante ang kanilang mga bintana. Ang dating mayayabang na tingin sa pamilyang nagpi-piknik sa damuhan ay napalitan ng labis na pagkabigla at pagtataka.
Hindi nila mawari kung bakit ang isang tinitingalang bilyonaryo ay mas piniling magkamay sa ilalim ng puno kasama ang isang drayber ng tricycle kaysa pumunta sa mga mararangyang hotel.
Nang maubos ang pancit at maubos ang gulaman, tumayo si Don Eduardo at muling nagsuot ng kanyang sapatos. Inayos niya ang kanyang polo at lumingon kay Mang Narding at Joy.
“Narding, Joy… hindi aksidente na huminto ang sasakyan ko rito kanina,” seryosong pahayag ng bilyonaryo. “Nandito kami kanina dahil hindi mapakali ang kalooban ko. May hinahanap akong sagot sa isang malaking desisyon na kailangan kong gawin sa aking kumpanya.”
Napatingin si Joy sa ginoo, naghihintay sa susunod nitong sasabihin habang ang kaba sa kanyang dibdib ay unti-unting lumalakas.