Nabuntis Ako sa Bilyonaryong Ayaw sa mga Bata, Kaya Palihim Akong Tumakas—Pero Makalipas ang Labinlimang Araw, Natagpuan Niya Ako sa Isang Maliit na Bayan at May Sinabi Siyang Hindi Ko Inakalang Maririnig sa Buong Buhay Ko
“Ayokong magkaroon ng anak. Kahit kailan.”
Iyan ang sinabi ng lalaking minahal ko sa loob ng apat na taon.
Ang hindi niya alam, may dinadala na akong anak niya.
At nang marinig kong kaya raw niyang sirain ang buhay ng sinumang babaeng gagamit ng pagbubuntis para itali siya sa kasal, gumawa ako ng desisyong magpapabago sa aming dalawa.
Tumakas ako habang wala siya.
Ang pangalan ko ay Alyssa Mendoza, dalawampu’t limang taong gulang.
Apat na taon na akong kasama ni Rafael Villareal, ang tatlumpu’t dalawang taong gulang na CEO ng isang malaking real estate company sa Makati.
Mayaman siya. Makapangyarihan. Sanay na makuha ang anumang gusto niya.
At ako?
Sa paningin ng ibang tao, isa lamang akong babaeng nakatira sa marangyang condominium niya, gumagamit ng credit card niya, at naghihintay kung kailan niya ako pagsasawaan.
Wala kaming kasal.
Wala ring engagement ring.
Pero sa loob ng apat na taon, tinatawag niya akong baby, hinahaplos ang buhok ko bago matulog, at sinisiguradong kumakain ako sa tamang oras.
Akala ko sapat na iyon.
Hanggang sa dumating ang araw na nalaman kong buntis ako.
“Ang cute naman ng batang ito!”
Nakaupo ako sa gilid ng kama habang nanonood ng video ng isang sanggol na tumatawa.
Katatapos ko lang maligo.
Nakatayo sa likuran ko si Rafael, hawak ang hair dryer habang marahang sinusuklay ng mga daliri niya ang mahaba kong buhok.
“Hmm,” walang interes niyang sagot.
“Hindi mo ba siya nakikitang cute?”
“Baby.”
“Ano?”
“Panglimang beses mo nang tinatanong iyan ngayong gabi.”
Bahagya siyang yumuko at tumingin sa screen ng cellphone ko.
Pagkatapos, ngumiti siya.
“Bakit? Buntis ka ba?”
Parang biglang huminto ang tibok ng puso ko.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
“H-Hindi ah!”
Tumaas ang isang kilay niya.
“Talaga?”
“Oo naman! Lagi naman tayong gumagamit ng protection, hindi ba? Nagkataon lang na puro baby videos ang lumalabas sa feed ko.”
Pinilit kong tumawa.
“Ang cute kasi nila. Hindi mo ba gustong magkaroon ng isang ganito balang araw?”
Biglang namatay ang hair dryer.
Naging napakatahimik ng kuwarto.
Ibinaba ni Rafael ang gamit at marahang hinawakan ang magkabilang balikat ko.
“Alyssa.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi mo kailangang magpaligoy-ligoy kung may gusto kang itanong.”
Lumuhod siya sa harapan ko.
“Alam mong ayoko sa mga bata.”
Napalunok ako.
“Pero paano kung—”
“Baby.”
Hinaplos niya ang pisngi ko.
“Masaya na ako na tayong dalawa lang. Hindi natin kailangan ng anak.”
Napayuko ako.
“Ganoon ba?”
Hinalikan niya ang noo ko.
“Pagbigyan mo ako rito, okay?”
Hindi ako sumagot.
Nang gabing iyon, niyakap niya ako habang natutulog.
Pero nanatiling dilat ang mga mata ko.
Sa ibabaw ng maliit na mesa, nakatago sa loob ng handbag ko ang isang puting papel.
Resulta iyon ng pagsusuri ko sa ospital.
POSITIVE PREGNANCY TEST.
Limang linggo.
Limang linggo nang may munting buhay na lumalaki sa loob ko.
At ang ama niya ay isang lalaking ayaw magkaroon ng anak.
Hindi ko rin inaasahan ang pagbubuntis.
Matagal nang hindi regular ang buwanang dalaw ko.
Kaya nang maantala ito, inisip kong karaniwang problema lamang.
Si Rafael pa nga ang nagpaalala sa akin.
“Baby, hindi ka pa rin dinadatnan?”

Nakahiga ako noon habang nagbabasa ng nobela.
“Normal lang iyan sa akin.”
Hinawakan niya ang paa ko.
“Apat na taon na kitang sinasabihang magpatingin nang maayos.”
“Oo na. Pupunta ako sa doktor.”
Kinabukasan, nagpunta ako sa isang pribadong ospital sa Makati.
Inasahan kong bibigyan lamang ako ng gamot.
Pero pagkatapos ng ilang pagsusuri, ngumiti ang doktor.
“Congratulations, Ms. Mendoza. Buntis po kayo.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Sigurado po ba?”
“Opo.”
Nang lumabas ako ng ospital, ilang minuto akong nakatayo sa bangketa.
Maingay ang mga sasakyan.
Nagmamadali ang mga tao.
Pero para sa akin, parang tumigil ang buong mundo.
Dahan-dahan kong ipinatong ang kamay sa tiyan ko.
Wala pa akong nararamdamang paggalaw.
Wala pang nakikitang paglaki.
Pero may isang buhay na nagsisimula sa loob ko.
At sa kakaibang dahilan, napangiti ako.
“Hello, baby,” bulong ko.
Pagkaraan ng dalawang araw, kinailangang lumipad ni Rafael papuntang Singapore para sa isang mahalagang business meeting.
Bago umalis, paulit-ulit niya akong pinaalalahanan.
“Huwag kang puro instant noodles.”
“Opo.”
“Huwag masyadong magpuyat.”
“Opo.”
“At huwag kang basta-bastang lalabas nang hindi nagsasabi.”
Napairap ako.
“Rafael, hindi na ako bata.”
Ngumiti siya.
“Alam ko.”
Pagkatapos ay bigla niya akong binuhat.
“Hoy! Ano’ng ginagawa mo?”
“Isasama kita.”
“Saan?”
“Singapore.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Ayoko!”
“Bakit?”
“May trabaho ka roon. Ano naman ang gagawin ko sa hotel?”
Lumapit siya sa tainga ko.
“Samahan mo akong matulog.”
Namula ang mukha ko.
Pero agad kong naalala ang kondisyon ko.
“Hindi puwede.”
“Bakit?”
“Basta!”
Nang nasa sasakyan na kami, nagbiro ako para makaiwas.
“Marami namang magagandang babae sa Singapore. Baka may gustong sumama sa iyo.”
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
Hinawakan niya ang baba ko.
“Ulitin mo nga.”
Napayuko ako.
“Joke lang.”
“Alyssa, hindi nakakatawa.”
Tahimik akong tumingin sa bintana.
Makalipas ang ilang sandali, niyakap niya ako.
“Hindi talaga kita isasama. Wala ka ngang passport na dala.”
Napatingin ako sa kanya.
“Talaga?”
“Gusto ko lang na ihatid mo ako sa airport.”
Idinikit niya ang noo niya sa akin.
“At ayokong naririnig kang itinutulak ako sa ibang babae.”
Hindi ko alam kung bakit, pero mas lalo akong nalungkot.
Kung ayaw niya akong mawala sa ibang lalaki, bakit ayaw niyang magkaroon kami ng sariling pamilya?
Kinagabihan, matapos siyang lumipad, nagpunta ako sa isang café para bumili ng pagkain.
Doon ko narinig ang dalawang babaeng nag-uusap sa katabing mesa.
“Kilala mo si Alyssa Mendoza?”
“’Yung kasama ni Sir Rafael?”
“Oo. Apat na taon na raw sila pero wala pa ring kasal.”
“Baka hindi talaga pakakasalan.”
Tumawa ang isa.
“Kung matalino siya, magpapabuntis na lang siya. Para mapilitang pakasalan.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Pero ang sumunod na sinabi nila ang tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.
“Hindi mo ba alam? Galit na galit si Rafael Villareal sa mga anak sa labas.”
“Bakit?”
“May masamang karanasan daw ang pamilya nila. At kapag may babaeng gumamit ng bata para makuha ang apelyido niya, kaya niyang gawin ang lahat para mawala ang problema.”
“Pati ang bata?”
Bumaba ang boses ng kausap niya.
“Mayaman at makapangyarihan siya. Sino ang makakapigil?”
Hindi ko na hinintay ang kasunod.
Tumayo ako at halos tumakbo palabas.
Hindi ko alam kung totoo ang tsismis.
Pero naalala ko ang malinaw na sinabi ni Rafael.
Hindi natin kailangan ng anak.
At ngayon, hindi lang sarili ko ang kailangan kong isipin.
Pag-uwi ko sa condominium, matagal akong nakaupo sa sahig.
Tinitigan ko ang mga litrato naming dalawa.
Apat na taon.
Apat na taon ng pagmamahal, pagtawa, pagtatalo, at pagsasama.
Pero wala akong hawak na pangakong magiging asawa niya ako.
Kinuha ko ang cellphone.
Ilang beses kong binura ang mensaheng isusulat ko.
Hanggang sa tuluyan kong pinindot ang send.
“Rafael, ayoko nang maging ibong nakakulong sa gintong hawla. Gusto kong mamuhay nang normal. Salamat sa lahat ng ibinigay mo sa akin sa nakaraang apat na taon. Huwag mo na akong hanapin.”
Pinatay ko ang cellphone.
Nag-impake ako ng ilang damit, personal na dokumento, at perang sarili kong naipon.
Iniwan ko ang credit card niya.
Pati ang mamahaling alahas.
Ang dinala ko lamang ay ang mga bagay na talagang akin.
At ang munting buhay sa tiyan ko.
Kinabukasan, sumakay ako ng bus patungong isang maliit na bayan sa Batangas.
Lumipas ang labinlimang araw.
Nakapagrenta ako ng maliit na apartment.
Walang mamahaling muwebles.
Walang kasambahay.
Walang driver.
Pero sa unang pagkakataon, pakiramdam ko ay sarili ko ang buhay ko.
Isang hapon, nakakita ako ng buntis na babae sa labas ng isang botika.
Nilapitan ko siya.
“Ate, puwede po bang magtanong?”
Ngumiti siya.
“Sige, hija.”
“Normal po bang laging nahihilo sa unang buwan?”
Habang nagpapaliwanag siya, may biglang humawak sa braso ko.
Bago pa ako makalingon, hinila ako ng isang lalaki papunta sa kanyang dibdib.
Pamilyar ang amoy ng pabango.
Pamilyar ang init ng yakap.
At pamilyar ang boses na narinig ko.
Paos.
Pagod.
Parang ilang gabing hindi nakatulog.
“Alyssa…”
Nanigas ang buong katawan ko.
Si Rafael.
Mahigpit niya akong niyakap.
“Baby, sino ba ang nag-imbento ng salitang gintong hawla?”
Bahagya siyang lumayo at tiningnan ang mukha ko.
“Hindi ba boyfriend mo ako?”
Nanginginig ang mga kamay ko.
Pero bago ako makasagot, napatingin siya sa babaeng kausap ko.
Pagkatapos, sa kamay kong nakapatong sa tiyan ko.
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
“Alyssa…”
“Sabihin mo sa akin ang totoo. Buntis ka ba?”
BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
Hindi ako agad nakasagot.
Nakatayo lamang ako sa harapan ni Rafael habang ang ingay ng mga tricycle at motorsiklo sa kalsada ay tila unti-unting lumalayo.
Nakatitig siya sa akin.
Hindi sa mukha ko.
Kundi sa kamay kong nakapatong sa tiyan ko.
“Alyssa,” ulit niya, “buntis ka ba?”
Dahan-dahan kong ibinaba ang kamay.
“Hindi mo kailangang malaman.”
Parang may kung anong nabasag sa mga mata niya.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Rafael, umuwi ka na.”
Hinawakan niya ang kamay ko, pero agad din niyang binitiwan nang makita akong napaatras.
“Baby, pakiusap. Huwag kang matakot sa akin.”
Napatawa ako nang mapait.
“Paano mo nalaman na natatakot ako?”
Hindi siya sumagot.
Ang babaeng kausap ko kanina ay tahimik na lumayo upang bigyan kami ng pagkakataong mag-usap.
Muli akong tumingin kay Rafael.
Noon ko lamang napansin ang hitsura niya.
Gusot ang mamahaling polo.
May maiitim na bilog sa ilalim ng mga mata.
At ang lalaking palaging maayos ang buhok at damit ay mukhang ilang araw nang hindi nakakapagpahinga.
“Labinlimang araw,” mahina niyang sabi.
Napakurap ako.
“Labinlimang araw kitang hinanap.”
“Hindi naman kita pinilit na hanapin ako.”
“Alam ko.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero paano ako hindi maghahanap? Umuwi ako mula Singapore at wala ka na.”
Napakagat ako sa labi.
“Iniwan mo lahat, Alyssa. Pati ang mga gamit na ikaw mismo ang pumili. Hindi mo sinasagot ang tawag ko. Hindi ko alam kung ligtas ka.”
“Ligtas ako rito.”
“Kung ganoon, bakit hindi mo man lang sinabi?”
Doon ako tuluyang napaiyak.
“Dahil ayokong kunin mo ang anak ko!”
Nanahimik si Rafael.
Hindi siya gumalaw.
Hindi rin siya kumurap.
Parang hindi niya naunawaan ang narinig.
“Anak mo?” mahinang ulit niya.
Napahawak akong muli sa tiyan ko.
“Oo.”
“Anak… natin?”
Hindi ako sumagot.
Pero sapat na ang katahimikan ko.
Napaatras siya nang bahagya.
Itinaas niya ang isang kamay sa mukha, saka dahan-dahang ibinaba.
“Diyos ko.”
Hindi ko alam kung galit siya.
Hindi ko alam kung natatakot siya.
Ang alam ko lamang, kailangan kong protektahan ang bata.
“Kahit ano pang sabihin mo, hindi ko siya ipapahamak.”
Bigla siyang napatingin sa akin.
“Ipahamak?”
“Alam kong ayaw mo sa mga bata.”
“Alyssa—”
“Alam kong ayaw mong magkaroon ng anak sa labas.”
Napahinto siya.
“Anak sa labas?”
“At alam kong kaya mong gawin ang lahat para hindi masira ang pangalan ng pamilya mo.”
Matagal siyang nakatitig sa akin.
Pagkatapos, napapikit siya.
“Sino ang nagsabi sa iyo niyan?”
“Hindi mahalaga.”
“Mahalaga sa akin.”
“Bakit? Dahil gusto mong malaman kung sino ang nagkuwento?”
“Hindi.”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil gusto kong malaman kung bakit naniwala kang kaya kong saktan ka.”
Hindi ko napigilan ang pag-iyak.
“Dahil sinabi mong hindi natin kailangan ng anak!”
Natahimik siya.
“At sinabi mong pagbigyan kita.”
Bumaba ang tingin niya.
“Sinabi ko iyon.”
“Kaya natakot ako.”
“Alyssa…”
“Hindi ko planong mabuntis. Hindi ko sinadyang mangyari ito. Lagi tayong nag-iingat, pero nangyari pa rin.”
Nanginginig ang boses ko.
“Hindi ko siya ginagamit para pakasalan mo ako. Hindi ko kailangan ang pera mo. Hindi ko kailangan ang apelyido mo.”
Huminga ako nang malalim.
“Gusto ko lang siyang mabuhay.”
Matagal bago muling nagsalita si Rafael.
Nang tumingin siya sa akin, namumula na ang kanyang mga mata.
“Baby, puwede ba tayong umupo?”
Hindi ako sumagot.
Itinuro niya ang maliit na waiting shed sa tabi ng botika.
“Hindi kita pipilitin. Pero mukhang nahihilo ka.”
Totoo iyon.
Kanina pa nanginginig ang mga tuhod ko.
Kaya pumayag ako.
Umupo kami nang may kaunting pagitan.
Sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon, hindi niya ako agad niyakap.
Hindi niya hinawakan ang kamay ko.
Hinintay niyang maging komportable ako.
“Alyssa,” panimula niya, “totoong ayoko sa mga bata.”
Napayuko ako.
“Pero hindi dahil gusto ko silang saktan.”
Dahan-dahan akong napatingin sa kanya.
“Lumaki akong nakikitang nag-aaway ang mga magulang ko tungkol sa mga anak at mana.”
Tumigil siya sandali.
“May mga taong nasaktan dahil sa mga desisyon ng matatanda. May mga batang itinuring na problema dahil sa apelyido nila.”
“Kung ganoon, bakit ayaw mo ring magkaroon ng anak?”
“Dahil natatakot akong maging katulad ng mga taong iyon.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Sanay akong kontrolado ang lahat. Trabaho. Negosyo. Oras. Pero ang pagiging ama…”
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko alam kung magiging mabuti akong ama.”
Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.
Ang Rafael na kilala ko ay hindi kailanman umaaming natatakot.
“Akala ko,” pagpapatuloy niya, “kapag sinabi kong hindi tayo magkakaanak, mailalayo kita sa mga problemang kinatatakutan ko.”
“Pero hindi mo ako tinanong kung ano ang gusto ko.”
“Oo.”
Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko.
“At iyon ang pinakamalaking pagkakamali ko.”
“May isa pa akong kailangang malaman,” sabi ko.
Tumango siya.
“Ano iyon?”
“Ano ba talaga ako sa buhay mo?”
Napatigil siya.
“Alyssa…”
“Apat na taon na tayong magkasama. Nakatira ako sa bahay mo. Ginagamit ko ang mga bagay na binibili mo. Pero sa tuwing may nagtatanong kung kailan tayo ikakasal, wala akong maisagot.”
Napayuko ako.
“Sa paningin ng ibang tao, para akong babaeng binabayaran para manatili sa tabi mo.”
“Alyssa, hindi iyon totoo.”
“Pero hindi mo rin nililinaw.”
Hindi siya nakapagsalita.
“Hindi mo ako ipinapakilala sa lahat bilang magiging asawa mo. Hindi natin pinag-uusapan ang kinabukasan. Kapag nagtatanong ako tungkol sa pamilya, sinasabi mong huwag na nating isipin.”
Tumulo ang luha ko.
“Kaya noong nalaman kong buntis ako, hindi ko alam kung may karapatan ba akong sabihin sa iyo.”
Dahan-dahang yumuko si Rafael.
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos, sinabi niya ang mga salitang hindi ko inaasahan.
“Akala ko sapat nang alam mong mahal kita.”
Napailing ako.
“Hindi sapat ang paghula, Rafael.”
“Oo.”
Tumingin siya sa akin.
“Ngayon ko naiintindihan.”
Naglabas siya ng cellphone.
“May gusto akong ipakita sa iyo.”
Napaatras ako.
“Hindi mo kailangang patunayan ang kahit ano.”
“Hindi ito tungkol sa pera.”
Binuksan niya ang aming lumang pag-uusap.
Maraming mensahe.
Maraming tawag na hindi nasagot.
Mga mensaheng ipinadala niya noong nawawala ako.
Baby, nasaan ka?
Hindi ako galit.
Sabihin mo lang kung ligtas ka.
Kung gusto mong makipaghiwalay, kakausapin kita. Pero pakiusap, huwag kang basta mawala.
At ang huling mensahe:
Kung nasaktan kita nang hindi ko nalalaman, sabihin mo kung paano ko itatama.
Hindi ko napigilang umiyak.
“Bakit hindi mo sinabi noon na mahal mo ako?”
Napangiti siya nang malungkot.
“Sinabi ko naman.”
“Hindi sa paraang kailangan kong marinig.”
Tumango siya.
“Kung ganoon, sasabihin ko nang malinaw.”
Huminga siya nang malalim.
“Mahal kita, Alyssa Mendoza. Hindi dahil kasama kita sa bahay. Hindi dahil inaalagaan mo ako. Hindi dahil kailangan kita.”
Bahagyang nanginig ang boses niya.
“Mahal kita dahil ikaw ang taong gusto kong makasama sa buhay.”
Tumulo ang luha sa pisngi ko.
“At tungkol sa bata?”
Napatingin siya sa tiyan ko.
“Hindi ko alam kung paano maging ama.”
Muling sumikip ang dibdib ko.
“Pero gusto kong matuto,” dugtong niya.
Napatingin ako sa kanya.
“Kung papayagan mo ako.”
Hindi kami agad nagkabati.
Sinabi ko kay Rafael na hindi sapat ang isang paghingi ng tawad para mawala ang takot na naramdaman ko.
Hindi rin sapat ang isang pangakong magbabago siya.
Kailangan kong makita iyon.
At sa unang pagkakataon, hindi siya nakipagtalo.
“Maiintindihan ko kung hindi ka pa handang umuwi,” sabi niya.
“Hindi pa.”
Tumango siya.
“Okay.”
“Gusto kong manatili rito muna.”
“Okay.”
“At ayokong may magdedesisyon para sa akin tungkol sa pagbubuntis ko.”
Tumitig siya sa akin.
“Hindi ako gagawa ng desisyon para sa katawan mo.”
“Pangako?”
“Pangako.”
Doon ko unang naramdaman na maaaring may pag-asa pa kami.
Hindi dahil sa yaman niya.
Hindi dahil sa kapangyarihan niya.
Kundi dahil sa wakas, nakikinig siya.
Kinabukasan, sinamahan niya ako sa prenatal consultation sa isang klinika sa bayan.
Hindi niya ako pinilit na pumayag.
Siya ang nagtanong kung maaari siyang sumama.
Nang tawagin ang pangalan ko, tumayo siya nang napakabilis na muntik niyang maiwan ang cellphone niya.
Napatawa ako.
“Rafael, ako ang pasyente.”
“Alam ko.”
“Bakit parang mas kinakabahan ka?”
“Dahil kinakabahan talaga ako.”
Sa loob ng consultation room, maingat siyang nakinig sa doktor.
Nagtanong siya tungkol sa mga dapat kong kainin, mga sintomas na dapat bantayan, at kung kailan ang susunod na pagsusuri.
Nang ipakita ng doktor ang maliit na larawan mula sa ultrasound, matagal siyang nakatitig.
“Ganiyan pa lang siya kaliit?” tanong niya.
Ngumiti ang doktor.
“Maaga pa po ang pagbubuntis.”
Dahan-dahang hinawakan ni Rafael ang gilid ng upuan.
Hindi siya nagsalita.
Pero nakita kong namumula ang kanyang mga mata.
Paglabas namin, huminto siya sa tapat ng klinika.
“Alyssa.”
“Ano?”
“Kanina, noong nakita ko ang larawan…”
Napahinto siya.
“Parang may isang bagay na biglang naging totoo.”
Hinawakan ko ang maliit na envelope na may ultrasound print.
“Matagal na siyang totoo sa akin.”
Tumango siya.
“Alam ko. Pasensiya na kung nahuli ako.”
Sa mga sumunod na araw, hindi siya basta bumalik sa dati naming buhay.
Nagrenta siya ng hiwalay na kuwarto malapit sa apartment ko.
Hindi niya ako pinilit na lumipat.
Hindi rin niya ginamit ang trabaho o pera niya para kontrolin ang mga desisyon ko.
Kapag may meeting siya sa Manila, umaalis siya nang maaga at bumabalik lamang kapag tapos na.
Minsan, nagdadala siya ng prutas.
Minsan, pagkain mula sa maliit na karinderyang nagustuhan ko.
At minsan, wala siyang dalang kahit ano kundi ang sarili niya.
“Puwede ba kitang samahang maglakad?” tanong niya isang hapon.
Tiningnan ko siya.
“Wala ka bang meeting?”
“Tapos na.”
“Hindi ka ba pagod?”
“Pagod.”
“E bakit gusto mong maglakad?”
Ngumiti siya.
“Dahil gusto kong makasama ka.”
Simple lamang ang sagot.
Pero sa loob ng apat na taon, iyon ang isa sa mga bagay na pinakamatagal kong hinintay.
Isang gabi, habang nakaupo kami sa maliit na balkonahe, muli naming pinag-usapan ang nangyari.
“Rafael, may itatanong ako.”
“Sige.”
“Kung hindi ako tumakas, at sinabi ko agad na buntis ako, ano kaya ang ginawa mo?”
Matagal siyang nag-isip.
“Baka natakot ako.”
Napayuko ako.
“Baka may nasabi akong mali.”
“Gaya ng?”
“Gaya ng hindi pa ako handa.”
Napakagat ako sa labi.
“Pero hindi ibig sabihin noon na ayaw kitang kasama o gusto kong mawala ang bata.”
Huminga siya nang malalim.
“Ang problema, hindi ko iyon naipaliwanag bago ka pa natakot.”
“Hindi rin kita tinanong nang direkta.”
“Oo. Pareho tayong may hindi sinabi.”
Tahimik kaming tumingin sa madilim na kalangitan.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Pero Alyssa, may isang bagay na gusto kong malinaw.”
Napatingin ako.
“Hindi kailanman naging kondisyon ang pagkakaroon ng anak para pakasalan kita.”
Napatigil ako.
“Ano?”
“Kung magpapakasal tayo, gusto kong mangyari iyon dahil pareho nating gusto. Hindi dahil may bata.”
Napuno ng luha ang mga mata ko.
“Rafael…”
“At kung hindi ka pa handa, maghihintay ako.”
Pagkaraan ng ilang linggo, unti-unting nagbago ang aming relasyon.
Hindi naging perpekto si Rafael.
May mga pagkakataong sobrang nag-aalala siya.
May mga pagkakataong gusto niyang siya ang mag-ayos ng lahat.
Pero kapag sinasabi kong kaya kong magdesisyon para sa sarili ko, natututo siyang umatras.
Ako naman, natutong sabihin ang mga bagay na dati kong kinikimkim.
Kapag natatakot ako, sinasabi ko.
Kapag may gusto akong malaman, nagtatanong ako.
At kapag nasasaktan ako, hindi na ako basta ngumiti para itago iyon.
Isang araw, habang inaayos namin ang mga gamit sa apartment, nakita niya ang lumang handbag na dinala ko mula Makati.
Nasa loob pa rin ang unang pregnancy test result.
Kinuha niya iyon.
“Ito ba?”
Tumango ako.
“Iyan ang araw na nalaman ko.”
Matagal niyang tinitigan ang papel.
“Mag-isa ka noon?”
“Oo.”
“Natakot ka?”
“Sobra.”
Napapikit siya.
“Pasensiya na.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Hindi mo na mababago ang araw na iyon.”
“Alam ko.”
“Pero puwede nating baguhin ang mga susunod.”
Dahan-dahan siyang ngumiti.
“Iyon ang gusto kong gawin.”
Makalipas ang tatlong buwan, bumalik kami sa Manila.
Hindi dahil pinilit niya ako.
Kundi dahil napagdesisyunan naming pareho na handa na kaming magsimulang muli.
Pero hindi na katulad ng dati.
Hindi na ako ang babaeng tahimik na nakatira sa condominium niya, walang kasiguraduhan kung saan patungo ang relasyon namin.
May sarili akong mga plano.
May sariling ipon.
At higit sa lahat, may boses na akong hindi natatakot gamitin.
Isang Linggo ng umaga, habang kumakain kami ng almusal, biglang inilapag ni Rafael ang isang maliit na kahon sa mesa.
Napatingin ako.
“Ano iyan?”
“Buksan mo.”
Sa loob ay isang simpleng singsing.
Walang napakalaking diyamante.
Walang engrandeng dekorasyon.
Pero sa loob ng kahon ay may maliit na papel.
Hindi kita hinihiling na manatili dahil kailangan mo ako.
Hinihiling kong manatili ka dahil gusto nating piliin ang isa’t isa, araw-araw.
Napatakip ako sa bibig.
Lumuhod si Rafael sa harapan ko.
“Alyssa Mendoza, papayag ka bang maging asawa ko?”
Huminga ako nang malalim.
“Rafael, sigurado ka ba?”
Ngumiti siya.
“Sa unang pagkakataon sa buhay ko, hindi ko kailangang kontrolin ang lahat para makasiguro.”
Napaluha ako.
“Paano kung mahirap maging magulang?”
“Mag-aaral tayo.”
“Paano kung magkamali tayo?”
“Aaminin natin. At itatama natin hangga’t kaya.”
“Paano kung matakot ka ulit?”
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Sasabihin ko sa iyo. Hindi na kita hahayaang manghula.”
Matagal ko siyang tinitigan.
Pagkatapos, ngumiti ako.
“Oo.”
Napapikit siya sa sobrang ginhawa.
At nang isuot niya ang singsing sa daliri ko, pareho kaming umiiyak.
Hindi kami nagmadali sa kasal.
Mas mahalaga sa amin ang maayos na pagbubuntis, ang paghahanda sa pagiging magulang, at ang pagpapatibay ng relasyon naming muntik nang masira dahil sa takot at katahimikan.
Sa isang prenatal checkup, tinanong ng doktor kung gusto naming malaman ang kasarian ng sanggol kapag maaari na itong matukoy.
Napatingin sa akin si Rafael.
“Anong gusto mo?”
Ngumiti ako.
“Kahit ano.”
Tumango siya.
“Ako rin.”
Napatawa ako.
“Akala ko ayaw mo sa mga bata?”
Napakamot siya sa ulo.
“May isang batang unti-unti nang nagbabago ng isip ko.”
Hinawakan niya ang tiyan ko.
“Pero sana huwag siyang masyadong matigas ang ulo.”
Tinaasan ko siya ng kilay.
“Mana sa ama?”
“Siguradong mana sa ina.”
Sabay kaming natawa.
At sa gitna ng simpleng sandaling iyon, naunawaan kong hindi pala kailangan ng marangyang bahay para maramdaman ang isang pamilya.
Kailangan lamang ng dalawang taong handang magmahal, makinig, at manindigan sa kanilang mga pangako.
Minsan, naiisip ko pa rin ang gabing tumakas ako.
Ang maliit na maleta.
Ang bus papuntang Batangas.
Ang cellphone na pinatay ko habang nanginginig ang mga kamay ko.
At ang takot na baka mawala sa akin ang munting buhay na hindi ko pa nakikita.
Kung may natutuhan ako sa lahat ng iyon, ito iyon:
Hindi sapat na mahal ka ng isang tao kung hindi mo nararamdamang ligtas kang magsabi ng totoo.
At hindi rin sapat na manatili ka sa isang relasyon dahil lamang mahal mo siya.
Kailangan mong malaman na may lugar ka sa kanyang kinabukasan.
Isang gabi, bago kami matulog, muling hinaplos ni Rafael ang buhok ko.
Katulad noong gabing una kong tinanong kung cute ba ang mga sanggol.
“Baby,” bulong niya.
“Hmm?”
“May gusto akong aminin.”
“Ano iyon?”
“Dati, kapag nakakakita ako ng baby videos, ini-skip ko agad.”
Napangiti ako.
“Ngayon?”
Kinuha niya ang cellphone niya.
Punong-puno ang feed niya ng mga video tungkol sa pag-aalaga ng bagong silang na sanggol, pagpapalit ng diaper, at pagpapatulog ng bata.
Napatawa ako nang malakas.
“Rafael Villareal!”
Namula siya.
“Nag-aaral lang ako.”
“Akala ko ayaw mo sa mga bata?”
Dahan-dahan siyang yumuko at hinalikan ang noo ko.
Pagkatapos, maingat niyang ipinatong ang palad sa tiyan ko.
“Dati, oo.”
Ngumiti siya.
“Pero ngayon, may dalawang tao na akong gustong uwian araw-araw.”
Niyakap ko siya.
At sa unang pagkakataon mula nang makita ko ang dalawang guhit sa pregnancy test, hindi na takot ang naramdaman ko.
Kundi kapayapaan.
Dahil ang tunay na pagmamahal ay hindi gintong hawlang pumipigil sa iyong lumipad.
Ito ang tahanang maaari mong balikan—nang hindi kailangang isuko ang sarili mong mga pakpak.
WAKAS.