AKALA NG ASAWA KO, BABALIK AKO MATAPOS NIYANG PAKASALAN ANG BUNTIS NIYANG KABIT

AKALA NG ASAWA KO, BABALIK AKO MATAPOS NIYANG PAKASALAN ANG BUNTIS NIYANG KABIT—PERO HABANG NAGHIHINTAY SIYA SA AKING PAGBABALIK, LIHIM AKONG NAGHAHANDA NG KASAL SA IBANG LALAKI, AT SA ARAW NG SEREMONYA, ISANG TAWAG ANG GUMUHO SA LAHAT NG KANIYANG PLANO

“Buntis si Trisha. Kailangan ko siyang pakasalan. Pero pagkatapos niyang manganak, babalikan kita.”

Iyan ang sinabi ng asawa ko habang inilalapag ang divorce papers sa harap ko.

Limang taon kaming kasal. Akala niya, kahit pakasalan niya ang ibang babae, maghihintay pa rin ako.

Ang hindi niya alam, sa araw na ikakasal siya sa kaniyang kabit, naghahanda na rin ako para sa sarili kong kasal.

At hindi siya ang lalaking naghihintay sa altar.

Ako si Camille Reyes, tatlumpu’t dalawang taong gulang, at sa loob ng limang taon, naging asawa ako ni Adrian Montenegro.

Si Adrian ay isang matagumpay na negosyante sa Makati. May sarili siyang kumpanya, mamahaling sasakyan, at mga kaibigang sanay makuha ang lahat ng gusto nila.

Noong una kaming magkakilala, hindi niya ipinagmalaki ang kaniyang kayamanan.

Sa halip, dalawang taon niya akong niligawan.

Sinusundo niya ako sa trabaho kahit umuulan. Nagdadala siya ng pagkain kapag nag-o-overtime ako. At noong nagkasakit ang nanay ko, tatlong gabi siyang nagbantay sa ospital.

Kaya nang mag-propose siya, buong puso akong pumayag.

Akala ko, natagpuan ko na ang lalaking makakasama ko habang-buhay.

Pero nagbago ang lahat nang makilala niya si Trisha Villanueva.

Dalawampu’t apat na taong gulang si Trisha, isang bagong empleyado sa kumpanyang pag-aari ni Adrian.

Nagsimula ang lahat sa isang kakaibang laro.

Nagpanggap si Adrian na ordinaryong empleyado lamang siya. Hindi niya sinabi kay Trisha na siya ang tunay na may-ari ng kumpanya.

Ayon sa kaniya, gusto lamang niyang malaman kung may babaeng magmamahal sa kaniya kahit wala siyang pera.

Noong una, tinawanan pa iyon ng mga kaibigan niya.

Pero hindi nagtagal, naging seryoso ang kanilang relasyon.

At nang malaman ko ang katotohanan, hindi man lang siya humingi ng tawad.

“Camille, huwag mong palakihin. Alam mo namang ikaw ang asawa ko.”

“Kung ako ang asawa mo, bakit may iba kang babae?”

Napabuntong-hininga siya.

“Hindi naman kita pinapabayaan, di ba?”

Para bang sapat na ang pagbibigay niya ng magandang bahay at komportableng buhay upang patawarin ko ang pagtataksil niya.

Mas masakit ang sumunod niyang ginawa.

Isang gabi, umuwi siya na may dalang mga litrato ng mga binatang hindi ko kilala.

Inilatag niya ang mga iyon sa mesa.

“Pumili ka.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Ano?”

“Kung may kasama akong ibang babae, puwede ka ring magkaroon ng ibang lalaki. Para patas.”

Hindi ako makapaniwala.

“Adrian, asawa mo ako. Hindi ako laruan na puwede mong ipasa kung kanino!”

Pinunit ko ang mga litrato habang umiiyak.

Pero hindi siya natinag.

Pagkalipas ng dalawang araw, may isang binatang naghihintay sa sala namin.

Sinabi ni Adrian na maaari ko raw itong makilala.

Doon ko naunawaan kung gaano kababa ang tingin niya sa nararamdaman ko.

Hindi niya gustong ayusin ang aming pagsasama.

Gusto lamang niyang mawala ang karapatan kong magreklamo.

Paulit-ulit niya iyong ginawa hanggang sa dumating ang araw na hindi na ako umiyak.

Hindi na ako sumigaw.

Hindi na rin ako nakipagtalo.

At marahil, iyon ang pinakamalaking pagkakamali niya.

Inakala niyang ang pananahimik ko ay nangangahulugang tinanggap ko na ang lahat.

Tatlong taon matapos kaming ikasal, nagsimula nang magtanong ang pamilya niya tungkol sa pagkakaroon namin ng anak.

Ayaw kong magbuntis.

Personal kong desisyon iyon, at alam iyon ni Adrian bago pa kami ikasal.

Noon, ipinagtatanggol niya ako sa kaniyang mga magulang.

“Ma, Pa, desisyon naming dalawa iyon. Huwag ninyo siyang pilitin.”

Dahil doon, lalo ko siyang minahal.

Pero isang gabi, umuwi siyang may dalang makapal na sobre.

Akala ko, mga litrato na naman iyon.

“Adrian, pakiusap. Tigilan mo na ang pagpapakilala sa akin ng ibang lalaki.”

Hindi siya sumagot.

Inilapag niya ang sobre sa mesa.

“Buntis si Trisha.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“Sinabi niyang hindi niya itutuloy ang pagbubuntis kung hindi ko siya pakakasalan.”

Tinitigan ko siya.

“At ano ang gusto mong gawin ko?”

“Maghiwalay muna tayo.”

Dahan-dahan niyang itinulak ang mga dokumento papunta sa akin.

“Sa iyo na ang bahay. Ako muna ang titira kasama niya. Pagkapanganak niya, aayusin natin ang lahat.”

“Anong ibig mong sabihin sa aayusin?”

Ngumiti siya.

“Magpapakasal ulit tayo. Ayaw mo namang magbuntis, di ba? May anak na tayong puwedeng palakihin.”

Hindi ko alam kung tatawa ako o iiyak.

“Sa tingin mo, ganoon lang kadali?”

“Camille, kilala kita. Mahal mo ako.”

Iyon ang pinakamasakit.

Hindi ang pagtataksil niya.

Kundi ang katiyakang hindi ko siya kayang iwan.

Pumayag ako sa paghihiwalay.

Hindi dahil umaasa akong babalik siya.

Kundi dahil pagod na akong ipaglaban ang isang taong matagal nang sumuko sa aming kasal.

Ilang linggo pagkatapos noon, nagpunta ako sa isang restaurant sa BGC upang kunin ang ilan kong gamit na naiwan sa isang kaibigan.

Naroon pala si Adrian kasama ang kaniyang barkada sa isang pribadong silid.

Bago ako makapasok, narinig ko ang pangalan ko.

“Pare, hindi ka ba natatakot na hindi na bumalik si Camille?” tanong ng isa.

Tumawa si Adrian.

“Hindi mangyayari iyon.”

“Paano kung may manligaw sa kaniya?”

“Marami nang mas mayaman at mas guwapo sa akin ang nanligaw sa kaniya noon. Pero ako ang pinakasalan niya.”

May nagtawanan.

“Grabe, pare. Talagang hawak mo siya.”

“Alam kong mahal niya ako,” sagot ni Adrian. “Kapag naipanganak na ni Trisha ang bata, babalik ako. Sigurado akong tatanggapin niya kami.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga kamay ko.

Sa unang pagkakataon, malinaw kong nakita ang lahat.

Hindi niya ako minahal sa paraang inakala ko.

Minahal niya ang katiyakang hindi ko siya iiwan.

Tahimik akong lumayo sa pintuan.

At sa gabing iyon, gumawa ako ng desisyong hindi na niya mababago.

Lumipas ang ilang buwan.

Nasa Cebu ako nang tumawag si Adrian.

Kinabukasan ang kasal ko.

Abala ako sa huling paghahanda nang makita ko ang pangalan niya sa screen.

Sinagot ko.

“Camille, nasaan ka?”

“Nasa labas ng Manila.”

“Abroad?”

“Hindi ako nasa Pilipinas ngayon,” pagsisinungaling ko.

Sandali siyang natahimik.

“May nagsabi sa akin na ikakasal ka raw ngayon.”

Napatingin ako sa puting bestidang nakasabit sa tabi ng bintana.

“Hindi.”

Totoo iyon.

Hindi ako ikakasal ngayon.

Bukas pa.

Narinig ko ang mahinang pagtawa niya.

“Alam ko namang hindi mo gagawin iyon.”

Pagkatapos ay sinabi niya ang mga salitang tuluyang nagpatunay na wala siyang natutuhan.

“Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon. Kapag nanganak na si Trisha, babalik ako sa iyo. Magiging pamilya ulit tayo.”

Hindi ako sumagot.

“Camille? Naririnig mo ba ako?”

“Oo.”

“Good. Alam kong naiintindihan mo.”

Tinapos ko ang tawag.

Pagkatapos, may kumatok sa pinto.

Pumasok ang wedding coordinator, hawak ang isang maliit na sobre.

“Ma’am Camille, may kailangan po kayong makita bago ang ceremony bukas.”

Iniabot niya sa akin ang sobre.

Sa loob ay isang litrato mula sa aming wedding rehearsal.

Nakangiti ako sa tabi ng lalaking pakakasalan ko.

Ngunit hindi iyon ang dahilan kung bakit ako napahawak sa dibdib.

May nakasulat sa likod ng litrato.

“Ma’am, may taong nagpadala nito sa opisina ni Mr. Montenegro. Nakita na niya ang mukha ng groom.”

At ilang segundo lamang ang lumipas, tumunog muli ang cellphone ko.

Hindi si Adrian ang tumatawag.

Kundi ang kaniyang ina.

Pagkasagot ko, nanginginig ang boses nito.

“Camille… sabihin mong hindi totoo ang nakita namin.”

“Bakit po?”

Halos pabulong ang sumunod niyang sinabi.

“Dahil ang lalaking pakakasalan mo bukas… siya ang taong pinakakinatatakutan ni Adrian.”

BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
“Anong ibig ninyong sabihin, Tita?” tanong ko.

Hindi agad sumagot si Mrs. Montenegro.

Sa kabilang linya, naririnig ko ang mabilis niyang paghinga.

“Camille, si Gabriel Salazar ba ang pakakasalan mo?”

Napatingin ako sa engagement ring sa daliri ko.

“Opo.”

“Diyos ko…”

May ilang segundong katahimikan.

“Alam mo ba kung sino siya?”

“Alam ko po. At mas kilala ko siya kaysa sa iniisip ninyo.”

“Camille, makinig ka. Hindi mo kailangang gawin ito para gantihan si Adrian.”

Napapikit ako.

“Hindi po ako magpapakasal para maghiganti.”

“Kung ganoon, bakit siya?”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil siya ang lalaking hindi ako ginawang pangalawang pagpipilian.”

Si Gabriel Salazar ay isang arkitektong nakabase sa Cebu at may sariling development firm.

Matagal na siyang kakilala ni Adrian.

Hindi sila magkaibigan.

Sa katunayan, ilang taon silang naging magkaribal sa negosyo.

Minsang natalo ni Gabriel ang kumpanya ni Adrian sa isang malaking kontrata sa Makati. Mula noon, hindi na itinago ni Adrian ang pagkainis niya rito.

Pero ang hindi alam ni Adrian, matagal ko nang kilala si Gabriel.

Bago pa ako ikasal, nagkakilala kami sa isang charity project para sa mga batang nangangailangan ng maayos na silid-aralan.

Ako ang namamahala sa fundraising. Siya naman ang tumulong sa disenyo ng mga gusali.

Tahimik siyang tao.

Hindi mahilig magpasikat.

Noong nililigawan pa ako ni Adrian, minsang umamin si Gabriel na gusto niya ako.

Pero sinabi kong may mahal na akong iba.

Ngumiti lamang siya.

“Kung masaya ka, Camille, sapat na iyon.”

Hindi na niya ako ginulo.

Sa loob ng limang taong kasal ko, nanatili kaming magalang sa isa’t isa kapag nagkakasalubong sa mga charity event.

Walang lihim na relasyon.

Walang pagtataksil.

At walang pangakong binitiwan sa likod ng asawa ko.

Muli lamang kaming naging malapit matapos ang pormal na paghihiwalay namin ni Adrian.

Nang matapos ang aming annulment proceedings at maging legal ang pagtatapos ng kasal, lumipat ako pansamantala sa Cebu.

Gusto kong lumayo sa Manila.

Sa bawat kalsada roon, may alaala ako kay Adrian.

Sa bawat restaurant, may lugar na minsan naming pinuntahan.

Kahit ang simpleng tunog ng notification sa cellphone ay nagpapabalik ng takot na baka may panibago na naman siyang kalokohan.

Sa Cebu, nagsimula akong magtrabaho sa isang nonprofit organization na tumutulong sa mga batang nangangailangan ng edukasyon.

Isang araw, nagkataon na dumalaw si Gabriel sa proyekto namin.

“Camille?”

Napalingon ako.

Nakatayo siya sa may pintuan, hawak ang ilang architectural plans.

“Gabriel?”

Ngumiti siya.

“Ang liit talaga ng mundo.”

Naging magkaibigan kaming muli.

Minsan, sabay kaming nagkakape pagkatapos ng trabaho.

Minsan, pinag-uusapan namin ang mga plano para sa mga paaralan.

Hindi niya ako tinanong kung bakit kami naghiwalay ni Adrian.

Hindi rin niya sinamantala ang kalungkutan ko.

Isang gabi, habang nakaupo kami sa tabing-dagat, ako mismo ang nagkuwento.

Sinabi ko sa kaniya ang tungkol kay Trisha.

Ang tungkol sa pagbubuntis.

Ang tungkol sa divorce papers.

At ang tungkol sa mga lalaking paulit-ulit na ipinakikilala sa akin ni Adrian para raw maging patas ang lahat.

Tahimik siyang nakinig.

Pagkatapos ay nagtanong siya.

“Camille, noong nangyayari ang lahat ng iyon, may nagtanong ba kung ano ang gusto mo?”

Napatingin ako sa kaniya.

Wala akong maisagot.

Doon ako unang umiyak sa harap niya.

Hindi niya ako niyakap agad.

Hindi niya sinabing kalimutan ko na ang nakaraan.

Iniabot lamang niya ang panyo niya.

“At kung ayaw mong pag-usapan, hindi natin kailangang pag-usapan.”

Napakasimpleng bagay.

Pero sa unang pagkakataon pagkatapos ng maraming taon, naramdaman kong may respeto sa mga hangganan ko.

Hindi agad kami naging magkasintahan.

Halos isang taon ang lumipas bago ako pumayag na ligawan niya ako.

At bago ko iyon ginawa, malinaw kong sinabi ang isang bagay.

“Gabriel, ayaw kong magkaroon ng sariling anak.”

Tumango siya.

“Alam ko.”

“Hindi magbabago ang desisyon ko para lang mapasaya ang isang lalaki.”

“Hindi ko naman hinihiling na baguhin mo iyon.”

“Paano kung balang araw magsisi ka?”

Matagal niya akong tinitigan.

“Camille, hindi kita pipiliin dahil sa anak na maaari mong ibigay. Pipiliin kita dahil ikaw ang gusto kong makasama.”

Napaluha ako.

Sa loob ng maraming taon, inakala kong ang pagmamahal ay nangangahulugang pagtitiis.

Pero sa tabi ni Gabriel, unti-unti kong natutuhan na maaari pala akong mahalin nang hindi kinakailangang isakripisyo ang sarili ko.

Nang mag-propose siya, hindi ko agad sinabi ang oo.

Humingi ako ng panahon.

At ibinigay niya iyon nang walang reklamo.

Hanggang isang umaga, habang naghahanda kami ng almusal, napagtanto kong hindi na ako natatakot sa hinaharap.

Doon ko siya sinagot.

Kinagabihan bago ang kasal, matapos ang tawag ng ina ni Adrian, kinausap ko si Gabriel.

“Alam na nila.”

“Si Adrian?”

“Pati ang nanay niya.”

Tahimik siyang tumango.

“Gusto mo bang ipagpaliban natin?”

Napatingin ako sa kaniya.

“Bakit?”

“Dahil ayokong masira ang araw mo kung manggugulo sila.”

Hinawakan ko ang kamay niya.

“Gabriel, matagal akong nabuhay na ang bawat desisyon ko ay nakadepende sa magiging reaksiyon ni Adrian.”

Huminga ako nang malalim.

“Ayoko nang gawin iyon.”

Ngumiti siya.

“Kung ganoon, bukas, magkikita tayo sa altar.”

Kinabukasan, maliwanag ang langit sa Cebu.

Sa isang maliit ngunit magandang garden venue na nakaharap sa dagat, nagtipon ang aming pamilya at malalapit na kaibigan.

Walang daan-daang bisita.

Walang engrandeng pagpapakitang-gilas.

May mga puting bulaklak, malambing na tugtog, at mga taong tunay na masaya para sa amin.

Habang inaayos ng makeup artist ang buhok ko, tumunog ang cellphone ko.

Si Adrian.

Hindi ko sinagot.

Tumawag siya muli.

Pagkatapos ay may pumasok na mensahe.

Camille, sabihin mong hindi totoo ito.

Sinundan iyon ng isa pa.

Si Gabriel Salazar? Talaga?

At isa pa.

Ginagawa mo ba ito para saktan ako?

Ibinaba ko ang cellphone.

Makalipas ang ilang minuto, tumawag ang isang kaibigan naming pareho.

“Camille, nagkakagulo rito.”

“Bakit?”

“Nasa city hall si Adrian. Kasama niya si Trisha para sa civil wedding nila. Pero may nakakita sa wedding invitation mo.”

Napahinga ako nang malalim.

“Okay.”

“Hindi siya makapaniwala. Sinasabi niyang imposible raw na magpakasal ka sa iba.”

“Hindi ko na problema iyon.”

“Camille, gusto ka niyang makausap.”

Tumingin ako sa salamin.

Suot ko ang puting bestidang ako mismo ang pumili.

Sa unang pagkakataon, hindi ko nakita ang babaeng pagod na pagod nang umiyak.

Nakita ko ang isang babaeng handang magsimula muli.

“Sabihin mo sa kaniya, wala na kaming dapat pag-usapan.”

Sa kabilang panig ng bansa, nakatayo si Adrian sa labas ng civil registrar’s office.

Nakasunod sa kaniya si Trisha, suot ang puting damit na pinili niya para sa kanilang kasal.

“Adrian, ano ba ang nangyayari?” tanong nito.

Hindi siya sumagot.

Nakatitig lamang siya sa litrato ng wedding invitation na ipinadala ng kaibigan niya.

Nandoon ang pangalan ko.

At ang pangalan ni Gabriel.

Nandoon din ang petsa.

Ngayon.

“Hindi maaari,” bulong niya.

“Anong hindi maaari?”

“Hindi niya ako kayang iwan.”

Napatingin si Trisha sa kaniya.

“Adrian, matagal na kayong hiwalay.”

“Hindi mo naiintindihan.”

“Kung ganoon, ipaliwanag mo.”

Natahimik siya.

Dahil sa kauna-unahang pagkakataon, wala siyang maipaliwanag.

Noong una, ang plano niya ay simple lamang.

Pakakasalan niya si Trisha.

Hihintayin niyang manganak ito.

Pagkatapos, hahanap siya ng paraan upang bumalik sa akin.

Naniniwala siyang tatanggapin ko siya.

Naniniwala siyang tatanggapin ko pati ang batang bunga ng kaniyang pagtataksil.

Pero ngayon, ibang lalaki na ang pakakasalan ko.

At hindi kung sinong lalaki.

Kundi si Gabriel Salazar, ang taong matagal niyang itinuring na karibal.

“Adrian,” nanginginig na sabi ni Trisha, “sabihin mong hindi mo ako pinakasalan dahil akala mong babalik ka rin sa dati mong asawa.”

Hindi siya makasagot.

At sapat na ang katahimikang iyon.

Napaatras si Trisha.

“Akala ko mahal mo ako.”

“Trisha, hindi ngayon ang oras.”

“Hindi ngayon ang oras?” Napatawa siya nang mapait. “Nandito tayo para magpakasal!”

“May kailangan lang akong ayusin.”

“Si Camille?”

Hindi siya sumagot.

Napahawak si Trisha sa tiyan niya.

“Ginawa mo akong pansamantalang asawa sa plano mong balikan siya?”

“Hindi ganoon.”

“Kung hindi ganoon, bakit mas mahalaga sa iyo ang kasal niya kaysa sa kasal natin?”

Wala na namang sagot si Adrian.

Sa huli, si Trisha mismo ang umalis sa opisina.

Hindi natuloy ang kasal nila noong araw na iyon.

Samantala, ilang minuto bago magsimula ang seremonya ko, may dumating na panibagong tawag.

Sa pagkakataong ito, sinagot ko.

“Camille!”

Halos sumigaw si Adrian.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”

Tahimik akong nakinig.

“Bakit si Gabriel? Alam mong hindi kami magkasundo!”

“Adrian, hindi ko kailangan ang pahintulot mo.”

“Hindi mo puwedeng gawin ito!”

Napapikit ako.

“Bakit?”

“Dahil asawa kita!”

Napangiti ako nang malungkot.

“Hindi na, Adrian.”

Parang may biglang pumutol sa kaniyang paghinga.

“Camille, makinig ka. Alam kong nasaktan kita. Pero puwede pa nating ayusin.”

“Matagal na kitang hinintay na sabihin iyan.”

“Kung ganoon, bigyan mo ako ng pagkakataon.”

“Hindi.”

“Camille…”

“Alam mo ba kung kailan talaga natapos ang pagmamahal ko sa iyo?”

Tahimik siya.

“Noong marinig kitang pagtawanan ang posibilidad na mawala ako.”

“Hindi ko sinasadya ang mga sinabi ko.”

“Sinadya mo, Adrian. Dahil iyon ang pinaniniwalaan mo.”

Naramdaman kong nangingilid ang luha ko.

“Akala mo, kahit ilang beses mo akong saktan, babalik pa rin ako.”

“Dahil mahal natin ang isa’t isa!”

“Minahal kita,” sagot ko. “Pero hindi ibig sabihin noon na habang-buhay akong papayag na saktan.”

Biglang lumambot ang boses niya.

“Camille, sabihin mong hindi mo talaga mahal si Gabriel.”

Napatingin ako sa pintuan.

Nandoon si Gabriel, tahimik na naghihintay.

Nang magtama ang mga mata namin, ngumiti siya.

At sa ngiting iyon, wala akong nakitang pag-aalinlangan.

“Mahal ko siya, Adrian.”

“Mas mahal mo siya kaysa sa akin?”

“Hindi ko kailangang paghambingin kayo.”

Huminga ako nang malalim.

“Ang mahalaga, hindi ko na kailangang magmakaawa para respetuhin ako.”

“Camille, pakiusap…”

“Paalam, Adrian.”

Tinapos ko ang tawag.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko na naramdaman ang pangangailangang magpaliwanag pa.

Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang seremonya.

Habang naglalakad ako papunta sa altar, nakita ko si Gabriel na naghihintay.

Hindi niya tinanong kung kinausap ko si Adrian.

Hindi niya tinanong kung may pagdududa pa ako.

Iniabot lamang niya ang kamay niya.

“Handa ka na?”

Ngumiti ako.

“Handang-handa.”

Nang dumating ang oras ng aming mga panata, nanginginig ang boses ko.

“Gabriel, dati akala ko, ang pagmamahal ay pagsasakripisyo ng sarili para manatili ang isang tao.”

Napaluha ako.

“Pero itinuro mo sa akin na ang tunay na pagmamahal ay hindi kailangang ipagpilitan.”

Hinawakan niya nang mahigpit ang kamay ko.

“Camille, hindi ko maipapangakong hindi tayo magkakaroon ng problema.”

Ngumiti siya.

“Pero ipinapangako kong hindi kita hahayaang harapin ang mga problema natin nang mag-isa.”

At nang sabihin naming dalawa ang aming mga panata, alam kong hindi iyon pagtatapos ng isang kuwento ng paghihiganti.

Iyon ang simula ng isang buhay na pinili ko para sa sarili ko.

Pagkalipas ng ilang linggo, nalaman kong tuluyan nang naghiwalay sina Adrian at Trisha.

Nagpasya si Trisha na ipagpatuloy ang pagbubuntis, ngunit tumanggi siyang pakasalan si Adrian dahil lamang sa bata.

Sinabi niyang maaari siyang maging ama nang hindi sila kailangang maging mag-asawa.

Samantala, ilang beses pang nagtangkang makipag-ugnayan sa akin si Adrian.

Nagpadala siya ng mga bulaklak.

Mga sulat.

At isang mahabang mensaheng humihingi ng tawad.

Sa huling sulat niya, may isang pangungusap na hindi ko malilimutan.

Akala ko, dahil minsan mo akong pinili, palagi mo na akong pipiliin.

Matagal kong tinitigan ang mga salitang iyon.

Pagkatapos, isinara ko ang sulat.

Hindi ako sumagot.

Hindi dahil galit pa ako.

Kundi dahil wala na akong kailangang patunayan.

Isang umaga, habang nagkakape kami ni Gabriel sa balkonahe ng bahay namin sa Cebu, tinanong niya ako:

“May pinagsisisihan ka ba?”

Pinagmasdan ko ang dagat sa malayo.

Naalala ko ang limang taong pagsasama namin ni Adrian.

Ang mga gabing umiiyak ako nang mag-isa.

Ang mga pagkakataong pinilit kong maniwalang babalik pa ang lalaking minahal ko noon.

At ang araw na inilapag niya ang divorce papers sa harap ko na para bang pansamantala lamang akong isasantabi.

“Meron,” sagot ko.

Napatingin si Gabriel.

“Ano?”

Ngumiti ako.

“Na masyado kong pinatagal bago ko piniling mahalin ang sarili ko.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Pero nandito ka na ngayon.”

Tumango ako.

“Oo. Nandito na ako.”

At sa unang pagkakataon sa napakahabang panahon, ang salitang tahanan ay hindi na nagpapaalala sa akin ng isang taong maaari akong iwan anumang oras.

Ang tahanan ay naging lugar kung saan hindi ko kailangang matakot na maging ako.

Hindi ko alam kung ano ang magiging buhay ni Adrian pagkatapos noon.

At hindi ko na rin kailangang malaman.

Dahil ang kuwento ko ay hindi na umiikot sa kaniya.

Ako si Camille Reyes.

Minsan, naging asawa ako ng lalaking naniniwalang hindi ko siya kayang iwan.

Pero ngayon, asawa na ako ng lalaking hindi kailanman ginamit ang pagmamahal ko bilang dahilan para saktan ako.

At higit sa lahat, isa na akong babaeng natutong piliin ang sarili.

WAKAS.

Mensahe ng kuwento
Hindi sukatan ng tunay na pagmamahal ang dami ng sakit na kaya mong tiisin. Ang pagpapatawad ay hindi obligasyong bumalik sa taong paulit-ulit na sumisira sa iyong tiwala.

Minsan, ang pinakamalaking tagumpay ay hindi ang makitang nagsisisi ang taong nanakit sa iyo. Ito ay ang araw na kaya mo nang maging masaya kahit hindi na siya bahagi ng buhay mo.

Tandaan: Ang taong tunay na nagmamahal ay hindi kailanman magiging kampante sa posibilidad na mawala ka. Dahil ang pagmamahal ay hindi pag-aangkin—ito ay araw-araw na pagpili, paggalang, at pagpapahalaga.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *