SA UNANG ARAW KO SA BAGONG KOMPANYA, ANG CEO PALA AY ANG UNA KONG PAG-IBIG NA NAGSABING HINDI NIYA AKO MINAHAL—PERO NANG TAWAGAN KO ANG ISA KO PANG EX SA HARAP NIYA, NABASAG ANG BASO SA KANIYANG KAMAY!
Sa unang araw ko sa bagong trabaho, natuklasan kong ang CEO pala namin ay ang lalaking minsang nagsabi sa aking hindi niya ako minahal kahit kailan.
Pagdating ng gabi, pinilit niya akong tawagan ang dati kong nobyo at itanong kung puwede pa kaming magkabalikan.
At nang sumagot ang lalaki sa kabilang linya, biglang nabasag ang basong hawak ng CEO.
Pero ang pinakanakagugulat? Hindi niya alam na ang isang simpleng tawag na iyon ang magbubukas ng lahat ng lihim na matagal niyang itinago.
Ako si Mikaela Santos, dalawampu’t pitong taong gulang, at bagong empleyado sa isang malaking kumpanya sa Makati.
Akala ko, pagkatapos ng dalawang taong paghahanap ng maayos na trabaho, sa wakas ay magsisimula na ang tahimik kong buhay.
Nagkamali ako.
Dahil ang lalaking nakaupo sa pinakamataas na posisyon ng kumpanya ay walang iba kundi si Adrian Villareal.
Ang una kong pag-ibig.
Ang lalaking minsang naging buong mundo ko.
At ang lalaking sumira sa tiwala ko sa pag-ibig.
Limang taon na ang nakalipas mula nang huli kaming magkita.
Noong gabing naghiwalay kami, malinaw pa sa alaala ko ang bawat salitang binitiwan niya.

“Mika, huwag mong isipin na minahal kita. Hindi kailanman nangyari iyon.”
Parang may humigpit sa dibdib ko.
“Kung ganoon, bakit mo ako niligawan?”
Ngumiti siya nang malamig.
“Dahil may gusto akong patunayan.”
Hindi ko malilimutan ang sumunod niyang sinabi.
“Kapag nagkita tayo ulit, magpanggap kang hindi mo ako kilala. Mas mabuti iyon para sa ating dalawa.”
Kaya nang muli ko siyang makita sa opisina, ginawa ko ang eksaktong hiniling niya.
“Magandang umaga po, Sir. Ako po si Mikaela Santos, bagong marketing associate.”
Iniabot ko ang aking mga dokumento.
Saglit siyang natigilan.
Ngunit mabilis ding bumalik ang malamig niyang ekspresyon.
“Welcome to the company, Ms. Santos.”
Walang ngiti.
Walang pagkilala.
Para bang hindi kami minsang naghawakan ng kamay habang nangangarap ng kinabukasan.
Para bang hindi niya ako minsang niyakap sa gitna ng ulan sa Quezon City.
At para bang hindi ako umiyak nang tatlong gabi matapos niya akong iwan.
Ngumiti ako nang magalang.
“Thank you, Sir.”
Pagkatapos, lumabas ako ng opisina.
Akala ko, doon na matatapos ang aming pagkikita.
Pero nang gabing iyon, nagkaroon ng welcome dinner ang aming departamento sa isang restaurant sa Bonifacio Global City.
At sa hindi inaasahang pagkakataon, dumating si Adrian.
Nagulat ang lahat.
“Grabe! First time sumama ni Sir Adrian sa team dinner!”
“Baka special talaga ang bagong employee natin!”
Nagtawanan sila.
Ako naman ay tahimik na uminom ng tubig.
Pagkatapos kumain, nagmungkahi ang isa kong katrabaho na si Trisha na maglaro kami ng Truth or Dare.
Pumayag ang lahat.
Hanggang sa ako ang mabunot.
“Mika!” sigaw ni Trisha. “Truth or dare?”
“Truth na lang,” sagot ko.
Ngumisi siya.
“May feelings ka pa ba sa lalaking unang naging seryoso mong karelasyon?”
Nanigas ang ngiti ko.
“Bakit naman ganyan ang tanong?”
“Okay! Kung ayaw mo, dare na lang. Tawagan mo ang ex-boyfriend mo at tanungin kung gusto ka pa niyang balikan!”
Biglang nag-ingay ang buong mesa.
“Go, Mika!”
“Speakerphone!”
“Para exciting!”
Napatingin ako kay Adrian.
Tahimik siyang nakaupo sa kabilang dulo ng mesa.
Bahagyang nakataas ang isang kilay niya.
Para bang naghihintay ng sagot.
“Pwede bang ibang challenge?” tanong ko. “Kahit kumanta na lang ako.”
Bago pa makasagot si Trisha, nagsalita si Adrian.
“Rules are rules.”
Natahimik ang lahat.
“Kung sumali ka sa laro, dapat marunong kang tumanggap ng challenge.”
Pinilit kong ngumiti.
“Sige po.”
Ngunit hindi pa siya tapos.
“Dahil tumanggi ka sa unang tanong, gawin mo pareho.”
Napalunok ako.
Hindi ko alam kung bakit kailangan niya akong ipahiya sa harap ng mga taong ngayon ko pa lamang nakilala.
Pero ayokong gumawa ng eksena.
“Kahit ang ex ko po, baka hindi na sumagot,” sabi ko.
“Subukan mo muna,” malamig niyang tugon.
Kinuha ko ang cellphone ko.
At pinindot ang isang numerong hindi ko na tinawagan sa loob ng halos isang taon.
Si Gabriel Mendoza.
Ang pangalawang lalaking minahal ko.
Kung si Adrian ay parang taglamig, si Gabriel naman ay parang araw.
Palaging mainit.
Palaging handang tumulong.
Palaging may oras para sa lahat.
At iyon mismo ang naging dahilan kung bakit kami naghiwalay.
Matagal na tumunog ang telepono.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Akala ko hindi na siya sasagot.
Hanggang sa may marinig akong mahinang paghinga.
“Hello, Gab?”
Walang sumagot.
“Pasensya na kung bigla akong tumawag.”
Huminga ako nang malalim.
“May gusto lang sana akong itanong.”
Napatingin ako sa mga katrabahong sabik na sabik makinig.
“Gab… may posibilidad pa bang magkabalikan tayo?”
Biglang tumahimik ang paligid.
Ilang segundo akong naghintay.
Wala pa ring sagot.
Napatawa ako nang pilit.
“Joke lang. May team dinner kasi kami. Naglalaro kami ng Truth or Dare.”
Pinilit kong gawing magaan ang boses ko.
“Sorry kung naistorbo kita. Good night.”
Ngunit bago ko maibaba ang telepono, may narinig akong dalawang salita.
“Meron pa.”
Napakurap ako.
“H-Ha?”
At sa mismong sandaling iyon—
KRAAASH!
Nabasag ang basong hawak ni Adrian.
Napahiyaw si Trisha.
“Sir! Yung kamay ninyo!”
Tumayo ang lahat.
May mga piraso ng salaming nagkalat sa mesa.
Namula ang puting tablecloth sa dugong tumutulo mula sa palad niya.
Pero hindi iyon ang pinakanakatakot.
Kundi ang paraan ng pagtingin niya sa akin.
Diretso.
Matalim.
At puno ng damdaming hindi ko maipaliwanag.
“Sir, kailangan po nating pumunta sa ospital!” sabi ng supervisor namin.
“I’m fine,” sagot niya.
Ngunit malinaw na hindi siya maayos.
Kinuha niya ang tissue na iniabot sa kaniya.
Pagkatapos ay tumayo.
Habang dumaraan siya sa likod ko, bahagya kong iniurong ang upuan upang makadaan siya.
Hindi ko siya tiningnan.
At hindi rin siya nagsalita.
Pagkaalis niya, sabay-sabay na napalingon sa akin ang mga katrabaho ko.
“Mika… magkakilala ba kayo ni Sir Adrian?”
Umiling ako.
“Hindi po.”
“Sure ka?”
“First day ko pa lang po ngayon. Bakit?”
Walang sumagot.
Napabuntong-hininga ako.
“Baka galit lang siya dahil hindi ko agad ginawa ang challenge.”
Nagsimulang mag-usap-usap ang mga katrabaho ko.
Ngunit biglang napansin ni Trisha ang cellphone ko.
“Mika! Naka-call ka pa rin!”
Napatingin ako sa screen.
Totoo.
Hindi pa pala napuputol ang tawag.
Dahan-dahan kong inilapit ang telepono sa tainga.
“Gab? Nandiyan ka pa?”
“Oo, Mika.”
Nanginig nang bahagya ang dibdib ko.
Pamilyar ang boses niya.
Malambing.
Parang walang nagbago.
“Pwede ba tayong mag-usap kahit sandali?” tanong niya.
Tumayo ako at nagpaalam sa mga kasama.
Lumabas ako ng restaurant at naglakad papunta sa isang tahimik na waiting area.
“Anong gusto mong pag-usapan?” tanong ko.
“Ikaw. Kumusta ka na?”
“Okay naman. May bago na akong trabaho.”
“Masaya ako para sa’yo.”
Saglit kaming natahimik.
Pagkatapos, mahina siyang nagsalita.
“Mika, seryoso ang sagot ko kanina.”
Napapikit ako.
“Gab…”
“Kung gusto mong subukan ulit, handa ako.”
Hindi ako agad sumagot.
Dahil sa sandaling iyon, biglang bumalik sa alaala ko ang dahilan kung bakit ko siya iniwan.
Ang babaeng nakita kong umiiyak sa kaniyang mga bisig.
Ang gabing pinili niyang samahan ito sa halip na pumunta sa aming anniversary dinner.
At ang katotohanang kahit gaano niya ako kamahal, hindi niya kayang magtakda ng hangganan para sa ibang babae.
“Gab, matagal na tayong tapos.”
“Alam ko.”
“At hindi ko alam kung kaya ko pang bumalik.”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangungusap na nagpabilis ng tibok ng puso ko.
“Mika, may isang bagay akong hindi nasabi sa’yo noon.”
“Ano iyon?”
“May kinalaman iyon kay Adrian Villareal.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
“Paano mo siya nakilala?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil noong gabing naghiwalay tayo, siya ang taong tumawag sa akin.”
Napatayo ako mula sa kinauupuan.
“Ano?”
At bago pa ako makapagtanong muli, narinig ko ang sumunod niyang sinabi.
“Mika… hindi aksidente ang pagkikita natin noon. At hindi rin aksidente na naging boyfriend mo ako.”
BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
“Hindi aksidente ang pagkikita natin noon. At hindi rin aksidente na naging boyfriend mo ako.”
Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon.
Napahawak ako sa malamig na bakal ng waiting shed.
“Gabriel, ano ang ibig mong sabihin?”
Matagal siyang hindi sumagot.
Pagkatapos ay marahan niyang sinabi, “May utang akong katotohanan sa’yo, Mika. At alam kong baka tuluyan mo akong kamuhian pagkatapos nito.”
“Sabihin mo na.”
“Noong una tayong nagkita sa charity event sa Pasig, hindi iyon nagkataon. May nagpakilala sa akin sa’yo.”
“Sino?”
“Si Adrian.”
Parang tumigil ang ingay ng mga sasakyan sa paligid.
“Hindi maaari.”
“Alam kong mahirap paniwalaan.”
“Kung siya ang nagpakilala sa atin, bakit hindi niya sinabi? At bakit ka nagkunwaring hindi mo siya kilala?”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Dahil pinakiusapan niya ako.”
Naupo akong muli.
Limang taon na ang nakalipas nang makipaghiwalay sa akin si Adrian.
Pagkaraan ng halos isang taon, nakilala ko si Gabriel sa isang fundraising event para sa mga batang nangangailangan ng school supplies.
Siya ang tumulong sa akin nang mabitawan ko ang kahong puno ng notebooks.
Nakangiti siyang nag-abot ng mga nalaglag na gamit.
“Mukhang kailangan mo ng assistant,” biro niya.
Doon nagsimula ang lahat.
Ngunit ngayon, sinasabi niyang may taong nagplano ng aming pagkikita.
“Bakit niya ginawa iyon?” tanong ko.
“Sinabi niyang matagal ka nang nasaktan dahil sa kaniya. Gusto niyang may makilala kang taong mas mabuti.”
Napatawa ako nang mapait.
“At naniwala ka?”
“Noong una, oo. Magkaibigan kami sa isang business organization. Alam niyang madalas akong sumali sa charity work. Sinabi niyang mabait ka, masipag, at kailangan mo ng mga taong mapagkakatiwalaan.”
“At naging boyfriend kita dahil inutusan ka niya?”
“Hindi, Mika. Ang pagkikita natin ang inayos niya. Pero ang pagmamahal ko sa’yo, sarili kong desisyon iyon.”
Tahimik akong napatingin sa kalsada.
“May iba pa ba akong dapat malaman?”
“Mayroon.”
Bumigat ang boses niya.
“Noong naghiwalay tayo, tumawag siya sa akin. Tinanong niya kung bakit kita pinakawalan.”
Napakagat ako sa labi.
“Ano ang sinabi mo?”
“Na hindi ko alam kung paano aayusin ang mga pagkakamali ko. Sinabi niyang kung hindi ko kayang unahin ang nararamdaman mo, wala akong karapatang hilinging bumalik ka.”
Napapikit ako.
“Gab, bakit ngayon mo lang sinasabi ito?”
“Dahil akala ko wala na siyang pakialam. Pero kanina, narinig ko ang boses niya habang naglalaro kayo.”
Bigla akong napatingin sa cellphone.
“Narinig mo?”
“Oo. At alam kong siya ang pumilit sa’yong tumawag.”
Natahimik ako.
“Gabriel, kailangan ko munang mag-isip.”
“Naiintindihan ko.”
“Salamat sa pagsabi ng totoo.”
“Mika?”
“Ano?”
“Kung sakaling may pagkakataon tayong mag-usap ulit, gusto kong humingi ng tawad nang personal. Hindi para pilitin kang bumalik. Kundi dahil matagal na kitang dapat hiningan ng tawad.”
Pagkatapos ng tawag, matagal akong nanatili sa waiting shed.
Dalawang lalaking minsang naging mahalaga sa buhay ko.
Dalawang magkaibang paraan ng pagmamahal.
At pareho silang may mga bagay na itinago sa akin.
Kinabukasan, pumasok ako sa opisina nang mas maaga.
Tahimik pa ang buong palapag nang dumating si Adrian.
May makapal na benda ang kanang kamay niya.
Dumaan siya sa likod ng upuan ko nang hindi nagsasalita.
“Good morning, Sir,” bati ko.
“Morning.”
Wala nang kasunod.
Pero habang nakatingin ako sa monitor, napansin kong bahagya siyang huminto bago pumasok sa kaniyang opisina.
Pagkatapos ay nagsara ang pinto.
Ganoon ang naging takbo ng mga sumunod na araw.
Trabaho.
Reports.
Meetings.
At ang palagiang pakiramdam na may isang pares ng matang nakamasid sa akin.
Nasa tapat mismo ng opisina ni Adrian ang mesa ko.
May tinted glass ang kaniyang silid, kaya hindi ko makita ang loob.
Ngunit alam kong malinaw niyang nakikita ang mga empleyado sa labas.
Tuwing tumatayo ako para kumuha ng kape, pakiramdam ko ay may sumusunod na tingin.
Tuwing may lalaking katrabahong lumalapit upang magtanong, madalas na bumubukas ang pinto ng kaniyang opisina.
Hanggang isang Biyernes, ipinatawag niya ako.
“Ms. Santos, please come in.”
Pumasok ako dala ang marketing report.
“Sir, ito po ang revised proposal.”
Hindi niya agad kinuha.
Sa halip, tinanong niya, “Kumusta ang trabaho mo rito?”
“Maayos naman po.”
“May problema ka ba sa mga katrabaho?”
“Wala po.”
“At sa akin?”
Napatingin ako sa kaniya.
“Sa inyo po?”
“Do you have a problem with me?”
Ngumiti ako nang propesyonal.
“Wala naman po, Sir. Basta tungkol sa trabaho, susundin ko ang tamang proseso.”
May kung anong dumaan sa kaniyang mga mata.
“Mika.”
Unang beses niyang binanggit ang palayaw ko mula nang magkita kaming muli.
“Pwede ba tayong mag-usap bilang dalawang taong magkakilala?”
Tahimik akong tumayo nang tuwid.
“Sir, mas mabuti pong manatili tayong propesyonal.”
“Mika, please.”
Doon ko siya tiningnan nang diretso.
“Ikaw ang nagsabing kapag nagkita tayo ulit, dapat magpanggap tayong hindi magkakilala. Ginagawa ko lang ang hiniling mo.”
Hindi siya nakasagot.
Iniwan ko ang report sa mesa.
“Kung wala na po kayong kailangan, babalik na ako sa trabaho.”
Ngunit bago ako makalabas, nagsalita siya.
“Alam mo na ba ang tungkol kay Gabriel?”
Napahinto ako.
“Oo.”
Bigla siyang tumayo.
“Mika, hindi iyon ang iniisip mo.”
Humarap ako.
“Kung ganoon, ano?”
Napahawak siya sa gilid ng mesa gamit ang kaniyang hindi nasugatang kamay.
“Nagkamali ako noon.”
“Alin doon, Adrian? Noong niligawan mo ako para saktan? Noong sinabi mong hindi mo ako minahal? O noong pinakialaman mo ang buhay ko matapos tayong maghiwalay?”
Wala siyang maisagot.
At sa unang pagkakataon, nakita kong hindi alam ng lalaking ito kung paano ipagtatanggol ang sarili.
“Sabihin mo sa akin ang totoo,” sabi ko.
Matagal siyang nakatingin sa sahig.
Pagkatapos ay umamin siya.
“Noong college tayo, galit ako sa’yo dahil sa scholarship.”
Bumalik sa alaala ko ang pangalan ni Bianca Reyes.
Ang childhood friend ni Adrian.
Pareho kaming nag-apply sa isang prestigious scholarship program sa Maynila.
Ako ang napili.
Si Bianca ang hindi nakapasa.
Noon, naniwala si Adrian na ginamit ko ang koneksiyon ng isang propesor para makuha ang slot.
“Kaya nilapitan mo ako,” sabi ko.
Tumango siya.
“Gusto kong iparamdam sa’yo ang mawalan ng isang bagay na mahalaga.”
Napangiti ako nang mapait.
“At nagtagumpay ka.”
“Mika…”
“Pero may hindi ka alam.”
Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang isang lumang email.
“Ito ang official evaluation ng scholarship committee. Natanggap ko ito pagkatapos nating maghiwalay.”
Iniabot ko sa kaniya.
“Nakalagay diyan na mas mataas ang academic score ko at kumpleto ang requirements ko. Walang koneksiyon. Walang pandaraya.”
Dahan-dahan niyang binasa.
“At may isa pa,” dagdag ko.
“Si Bianca mismo ang umamin sa school counselor na hindi niya naipasa ang isang mahalagang dokumento bago ang deadline. Hindi niya sinabi sa’yo dahil nahihiya siya.”
Namutla si Adrian.
“Alam mo iyon?”
“Oo. Pero hindi ko na sinabi sa’yo noon. Dahil kahit wala akong kasalanan, pinili mo nang saktan ako.”
Umupo siya.
Parang biglang nawala ang lakas sa kaniyang katawan.
“Matagal ko nang nalaman ang totoo,” mahina niyang sabi.
Napatitig ako.
“Kailan?”
“Anim na buwan matapos tayong maghiwalay.”
Hindi ako nakapagsalita.
“Sinabi sa akin ni Bianca. Humingi siya ng tawad. Sinubukan kitang hanapin, pero nagpalit ka na ng numero at lumipat ng tirahan.”
“At kaya mo inayos ang pagkikita namin ni Gabriel?”
Tumango siya.
“Akala ko mas magiging masaya ka kung may ibang taong magmamahal sa’yo.”
Napailing ako.
“Adrian, hindi mo ba naiintindihan?”
Tumingin siya sa akin.
“Hindi mo ako puwedeng saktan, pagkatapos ay ikaw rin ang magdedesisyon kung sino ang magpapasaya sa akin.”
Pumatak ang luha ko.
“Hindi ako proyekto na kailangan mong ayusin kapag nakonsensiya ka.”
Napatayo siya.
“I’m sorry, Mika.”
“Alam mo kung ano ang pinakamasakit?”
Tahimik siyang naghintay.
“Noong sinabi mong hindi mo ako minahal, naniwala ako. Buong puso.”
Nanginginig ang boses ko.
“Kaya nang makilala ko si Gabriel, natakot akong mawala siya. Pinilit kong maging perpektong girlfriend dahil akala ko kapag nagkamali ako, iiwan niya rin ako.”
“Mika…”
“At nang makita kong mas inuuna niya ang ibang babae, akala ko kulang na naman ako.”
Tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko.
“Dalawang relasyon ang pinagdaanan ko bago ko naintindihang hindi ko kailangang makipagpaligsahan para mahalin.”
Napayuko si Adrian.
“Minahal kita,” bulong niya.
Napatingin ako.
“Talagang minahal kita. Pero noong naintindihan ko iyon, huli na.”
Huminga ako nang malalim.
“Posible.”
Napatingala siya.
“Pero hindi ibig sabihin na dahil mahal mo ako, tama ang ginawa mo.”
Walang nagsalita.
Pagkatapos ng ilang sandali, sinabi niya, “Kung may pagkakataon pa, gusto kong itama ang lahat.”
Tumingin ako sa benda sa kaniyang kamay.
“Adrian, nagsimula ang relasyon natin sa kasinungalingan. Ayokong magsimula ulit dahil lang sa awa, pagsisisi, o selos.”
Tahimik siyang tumango.
“At tungkol sa dinner noong unang araw ko, hindi mo dapat ginamit ang posisyon mo para pilitin akong gawin ang isang personal na bagay.”
“You’re right.”
“Kailangan kong maramdaman na ligtas akong magtrabaho rito.”
“Magbibigay ako ng pormal na paghingi ng tawad. At kung gusto mong lumipat ng team, susuportahan ko iyon nang walang epekto sa evaluation mo.”
Iyon ang unang pagkakataong narinig kong inako niya ang pagkakamali nang walang dahilan o palusot.
Lumabas ako ng opisina nang magaan ang dibdib.
Hindi dahil naayos ang lahat.
Kundi dahil sa wakas, nasabi ko ang mga salitang matagal kong kinimkim.
Kinabukasan, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Gabriel.
Pwede ba kitang makausap sa personal? Kahit isang beses lang.
Pumayag ako.
Nagkita kami sa isang maliit na café sa Kapitolyo.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
“Mika.”
“Gab.”
Umupo kami.
Hindi siya nagpaligoy-ligoy.
“Sorry.”
Tahimik akong nakinig.
“Alam kong marami akong pagkakataong iparamdam sa’yo na mahalaga ka. Pero madalas kong inuna ang pagiging mabait sa lahat kaysa ang pagiging tapat sa mga pangako ko sa’yo.”
Naalala ko ang gabing nakita ko siyang yumayakap sa isang babae sa labas ng ospital.
Si Camille.
Ang dati niyang kaibigan.
“May sakit ang nanay niya noon,” paliwanag niya. “Pero hindi ibig sabihin na tama ang pagsisinungaling kong nasa meeting ako.”
“Ang problema, Gab, hindi mo sinabi sa akin ang totoo.”
“Alam ko.”
“Hindi ako nagalit dahil tumulong ka. Nagalit ako dahil lagi akong huling nakakaalam.”
Tumango siya.
“At may isa pa akong dapat aminin.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Noong una, gusto kong patunayan kay Adrian na mas kaya kitang pasayahin kaysa sa kaniya.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Parang kompetisyon?”
“Noong simula, oo. Pero naging totoo ang naramdaman ko.”
“Gab, kahit naging totoo iyon, nasaktan pa rin ako.”
“I know.”
Hindi siya humingi ng pagkakataong magkabalikan.
Sa halip, sinabi niya, “Hindi ko inaasahang patatawarin mo agad ako. Gusto ko lang malaman mong hindi ka nagkulang.”
Matagal kong hinintay na marinig ang mga salitang iyon.
Ngunit nang dumating ang sandali, hindi na pala iyon ang kailangan ko upang maging buo.
“Salamat, Gab.”
Ngumiti siya nang malungkot.
“Masaya ka ba ngayon?”
Nag-isip ako.
“Unti-unti.”
At sa unang pagkakataon, sapat na sa akin ang sagot na iyon.
Lumipas ang tatlong buwan.
Lumipat ako sa ibang marketing team sa parehong kumpanya, malayo sa opisina ni Adrian.
Naaprubahan ang request ko nang walang pagtutol.
Naging maayos ang trabaho ko.
Nakabuo ako ng sarili kong mga kaibigan.
Nagsimula akong mag-ipon para sa isang maliit na condominium.
At higit sa lahat, natuto akong mamuhay nang hindi naghihintay ng mensahe mula sa kahit sinong lalaki.
Isang hapon, habang naglalakad ako palabas ng building, nakita ko si Adrian sa lobby.
Wala na ang benda sa kaniyang kamay.
“Mika,” tawag niya.
Huminto ako.
“Hi.”
“Congratulations sa campaign mo. Narinig kong approved na ng client.”
“Thank you.”
Bahagya siyang ngumiti.
“Deserve mo iyon.”
Tahimik kaming nagkatinginan.
Pagkatapos ay nagtanong siya.
“May pagkakataon pa ba tayong magsimula ulit?”
Hindi ako agad sumagot.
Dati, isang tanong lang niya, handa na akong ibigay ang lahat.
Ngayon, iba na ako.
“Adrian, hindi ko alam.”
Tumango siya.
“Naiintindihan ko.”
“Pero may alam akong isang bagay.”
“Ano iyon?”
“Kung magkakaroon man ako ulit ng relasyon, gusto kong magsimula iyon sa katotohanan. Hindi sa paghihiganti. Hindi sa pagsisisi. At lalong hindi sa takot na maiwan.”
Tumingin siya sa akin nang matagal.
“Kung ganoon, magsisimula ako sa pagiging tapat. Hindi ko hihilinging maghintay ka.”
Ngumiti ako.
“Mas mabuti.”
Nagpaalam kami sa isa’t isa.
Walang yakap.
Walang halik.
Walang pangakong magkakabalikan.
At kakaiba man, iyon ang pinakatahimik na pagtatapos ng isang pag-uusap na naranasan ko sa kaniya.
Pagdating ko sa bahay, nagluto ako ng paborito kong sinigang.
Binuksan ko ang bintana at pinanood ang mga ilaw ng lungsod.
May mensahe sa cellphone ko.
Galing kay Gabriel.
Congratulations sa promotion mo. Proud ako sa’yo.
Sinagot ko siya.
Salamat. Sana maayos ka rin.
Pagkatapos ay inilapag ko ang telepono.
Hindi ko na hinintay ang reply.
Sa wakas, naintindihan ko ang isang bagay.
Hindi kailangang magbalikan ang dalawang taong minsang nagmahalan para magkaroon ng magandang katapusan.
Minsan, sapat nang malaman ang katotohanan.
Sapat nang marinig ang paghingi ng tawad.
At sapat nang piliin ang sarili matapos ang mahabang panahong inuuna ang ibang tao.
Kinabukasan, habang papasok ako sa opisina, nakita ko ang sarili kong repleksiyon sa salaming pinto.
Nakangiti ako.
Hindi dahil may lalaking naghihintay.
Hindi dahil may nangakong mamahalin ako habambuhay.
Kundi dahil sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, hindi ko na kailangang patunayan sa kahit sino na karapat-dapat akong mahalin.
At nang bumukas ang elevator, pumasok ako nang taas-noo.
May bagong araw.
May bagong pangarap.
At may buhay na ako mismo ang magpapasya kung paano isusulat.
WAKAS
MENSAHE NG KUWENTO
Hindi lahat ng taong nagsasabing mahal ka ay marunong magmahal nang tama. May mga taong sasaktan ka dahil sa galit, may mga taong mawawala sa’yo dahil hindi nila kayang magtakda ng hangganan, at may mga taong babalik kapag huli na ang lahat.
Pero tandaan: Hindi mo kailangang magmakaawa para piliin, makipagkompetensiya para mahalin, o manatili sa relasyong unti-unting sumisira sa iyong pagkatao.
Ang tunay na pagmamahal ay may respeto, katapatan, pananagutan, at kalayaang maging ikaw.
At kung dumating ang araw na kailangan mong pumili sa pagitan ng taong mahal mo at ng kapayapaan ng iyong puso, huwag mong kalimutang mahalin din ang sarili mo.
Dahil minsan, ang pinakamagandang love story ay hindi ang pagbabalikan ng dalawang tao—kundi ang pagbabalik mo sa sarili mong halaga.