SINUNOG AKO NG ASAWA KO AT KABIT NIYA PARA SA PERA—MAKALIPAS ANG 3 TAON, BUMALIK AKO NA MAY BAGONG MUKHA BILANG PRIVATE NURSE NG NA-PARALYZE NIYANG KABIT!
(PART 1) Tatlong taon na ang nakalipas nang ikulong ako ng asawa kong si Marcus at ng bestfriend kong si Chloe sa loob ng isang lumang warehouse. Binuhusan nila ng gasolina ang buong paligid habang nakatali ako sa isang silya.
“Pasensya na, Diana. Kailangan ka na naming sunugin para makuha ko ang 500-Milyong life insurance mo at ang kumpanya mo,” nakangising sabi ni Marcus habang nakayakap kay Chloe. Sinindihan nila ang posporo at walang-awang iniwan akong nasusunog nang buhay.
Idineklara akong patay sa sunog. Nakuha nila ang lahat ng yaman ko at masayang nagpakasal.
Ang hindi nila alam, nakatakas ako mula sa nagliliyab na gusali. Natagpuan ako ng isang mayamang pilantropo na nagbayad ng serye ng mga operasyon at plastic surgery sa ibang bansa para ayusin ang nasunog kong mukha at katawan. Binigyan niya ako ng bagong pagkatao. Ako na ngayon si “Victoria”—isang napakaganda at sikat na private nurse ng mga bilyonaryo.
Tila umayon sa akin ang karma. Isang buwan ang nakalipas, naaksidente sa sasakyan si Chloe. Nabuhay siya, ngunit nagtamo siya ng “Locked-in Syndrome”—gising ang diwa niya, nakakakita at nakakarinig, ngunit buong katawan niya ay paralisado at hindi siya makapagsalita.
Dahil sa ganda ng aking resume, ako mismong si Victoria ang kinuha ni Marcus para maging 24/7 private nurse ni Chloe sa loob ng sarili kong mansyon!
Unang araw ko sa trabaho. Pumasok ako sa kwarto kung saan nakaratay si Chloe. Nakatingin lang siya sa kisame, walang kakayahang gumalaw. Nilapitan ko siya, isinara ang pinto, at dahan-dahang idinikit ang mga labi ko sa kanyang tainga.
“Kamusta, Chloe?” malamig kong bulong. “Ang ganda ng bagong mukha ko, ‘no? Hindi mo na ako makilala. Pero ako ‘to… si Diana. Ang babaeng sinunog ninyo nang buhay tatlong taon na ang nakalipas.”
Nanlaki ang mga mata ni Chloe! Puno ng matinding takot at panginginig ang mga mata niya, ngunit wala siyang magawa. Hindi siya makasigaw. Hindi siya makatakbo. Tumulo ang mga luha niya sa sobrang panlalamig ng kanyang kaluluwa.
“Huwag kang mag-alala, Chloe,” nakangisi kong bulong habang pinupunasan ang luha niya. “Hindi kita papatayin. Aalagaan kita araw-araw. Papanoorin mo kung paano ko aagawin pabalik ang asawa ko, ang bahay ko, at ang pera ko sa mismong harapan mo.”
Simula noon, nagsimula ang kalbaryo ni Chloe. Araw-araw, kapag kaming dalawa lang sa kwarto, ipinapaalala ko sa kanya ang mga kasalanan niya. At ang mas masakit para kay Chloe? Ang unti-unting pagkahulog ni Marcus sa akin! Dahil sa bago kong ganda, nagsimulang landiin ni Marcus ang “Private Nurse” ng asawa niya.
Isang gabi, habang pinupunasan ko si Chloe, pumasok si Marcus. Niyakap niya ako mula sa likod at hinalikan sa leeg sa mismong harapan ng dilat na dilat at umiiyak na si Chloe!
“Marcus, huwag dito… nakatingin ang asawa mo,” nagpapanggap kong malambing na pigil.
“Hayaan mo ang tuod na ‘yan,” malamig na tawa ni Marcus habang nakatingin nang may pandidiri kay Chloe. “Wala na siyang silbi. Sa totoo lang, Victoria, sinadya kong putulin ang preno ng sasakyan niya para mamatay siya at makuha ko ang pera niya, kaso nabuhay pa ang pabigat na ‘yan. Pero huwag kang mag-alala. Mamayang gabi, tuturukan ko na siya ng lason para malaya na tayo at pwede na tayong magpakasal.”
Napasigaw si Chloe sa isip niya. Ang mga mata niya ay nagmamakaawa sa akin. Ang lalaking pinatay niya para sa pera ay siya rin palang papatay sa kanya! Palihim akong napangisi. Na-record ng hidden microphone ko sa bulsa ang lahat ng inamin ni Marcus!
(PART 2) Pagsapit ng alas-tres ng madaling araw, pumasok si Marcus sa kwarto ni Chloe. May hawak siyang syringe na puno ng potassium chloride para patigilin ang puso ng asawa niya at palabasing inatake ito sa puso.

Nakatingin lang si Chloe sa papalapit na karayom, umiiyak nang walang tunog.
Ngunit bago pa maiturok ni Marcus ang lason… bumukas nang malakas ang mga ilaw sa buong kwarto!
“Papatayin mo na naman ba ang asawa mo para sa pera, Marcus?” malamig at matigas kong tanong habang nakatayo sa may pinto.
Gulat na gulat si Marcus at nabitawan ang syringe! “V-Victoria?! A-Anong ginagawa mo rito? A-Akala ko ba tulog ka na?!”
“Hindi ako si Victoria, Marcus,” dahan-dahan kong itinaas ang manggas ng aking uniporme, ipinapakita ang isang malaking peklat ng paso sa aking braso na hindi natanggal ng operasyon. “Ako si Diana.”
Nanigas ang buong katawan ni Marcus. Nalaglag ang panga niya na parang nakakita ng multo. Namutla siya habang paatras nang paatras.
“I-Imposible! S-Sinunog na kita! Nakita kitang namatay!” nanginginig at pawis na pawis na sigaw ni Marcus.
“Maling-mali ka. At ngayon, hawak ko ang lahat ng ebidensya ng pagtatangka mong patayin si Chloe kanina, at ang pag-amin mong ikaw ang pumutol ng preno ng kotse niya!” Itinaas ko ang aking cellphone kung saan naka-live broadcast ang lahat ng nangyayari sa mga pulis!
Saktong pagkasabi ko noon, umalingawngaw ang sirena ng mga police cars sa labas ng mansyon. Nabasag ang pinto sa ibaba at narinig ang mabibigat na yabag ng SWAT team.
“HINDI!” nagwawalang sigaw ni Marcus. Sinubukan niyang tumalon sa bintana ngunit mabilis siyang nahabol at naposasan ng mga pumasok na pulis.
“Diana! Patawarin mo ako! Asawa kita! Si Chloe ang nag-utos na sunugin ka namin!” umiiyak na gumapang si Marcus habang nakaposas.
Humarap ako sa nakaratay na si Chloe, na ngayon ay masayang umiiyak dahil akala niya ay iniligtas ko siya mula sa kamatayan.
“Huwag kang magsaya, Chloe,” malamig kong bulong sa kanya na nagpawala sa ngiti ng kanyang mga mata. Hinarap ko ang mga pulis. “Officer, ang babaeng nakahiga na ‘yan ay kasabwat din sa pagpatay sa akin tatlong taon na ang nakalipas. Nasa flash drive na ibinigay ko sa inyo ang lahat ng ebidensya.”
Nanlaki ang mga mata ni Chloe. Umiyak siya nang matindi ngunit hindi siya makapagsalita para ipagtanggol ang sarili.
“Kakasuhan namin sila ng Frustrated Murder, Arson, at Grand Estafa,” pormal na anunsyo ng hepe bago kinaladkad palabas ang humahagulgol na si Marcus. Para naman kay Chloe, ikinabit siya sa isang stretcher ng mga pulis.
“Saan niyo siya dadalhin?” tanong ko.
“Dahil paralisado siya, ikukulong siya sa ospital ng maximum security prison. Doon siya mabubulok sa kama ng selda habambuhay,” sagot ng pulis.
Ngumisi ako. Lumapit ako nang bahagya kay Chloe bago siya ilabas. “Sabi ko sa’yo Chloe, hindi kita papatayin. Gusto kong mabuhay ka nang matagal… para maramdaman mo ang impyerno araw-araw habang hindi ka makagalaw sa loob ng kulungan.”
Naiwan akong nakatayo sa gitna ng mansyon ko, ibinalik ang lahat ng yaman at kumpanya sa tunay kong pangalan. Napatunayan nila na maaari mong sunugin ang isang tao hanggang maging abo, ngunit ang abo na iyon ay maaaring bumangon bilang isang bagyo na wawasak sa buong buhay mo.