AKALA KO, KIDNAPPER ANG TAXI DRIVER DAHIL INILIHIS NIYA AKO NG DAAN—PERO NANG ITURO NIYA ANG ITIM NA KOTSE SA LIKOD NAMIN, NANLAMIG AKO. KINABUKASAN, NANG MAKILALA KO ANG DRIVER SA CCTV, MAS NAKAKATAKOT ANG NATUKLASAN KO!
“Kuya, ihinto mo ang taxi! Kapag hindi ka huminto, tatawag ako ng pulis!”
Alas-una na ng madaling-araw. Sampung kilometro na kaming lumilihis sa dapat naming ruta, at hindi man lang ako nililingon ng driver.
Akala ko, dadalhin niya ako sa isang lugar kung saan walang makakarinig sa paghingi ko ng tulong.
Pero bigla niyang itinuro ang rearview mirror.
“Miss, huwag kang lilingon. May sumusunod sa atin. At kanina ka pa niya hinihintay sa labas ng opisina mo.”
Doon nagsimula ang pinakanakakatakot na gabi ng buhay ko.
Ang pangalan ko ay Andrea Mendoza, dalawampu’t walong taong gulang, at nagtatrabaho bilang accounting assistant sa isang kompanya sa Ortigas, Pasig City.
Noong gabing iyon, halos labindalawang oras akong nagtrabaho para tapusin ang mga financial report na kailangang isumite kinabukasan.
Eksaktong 1:12 a.m. nang makalabas ako ng gusali.
Halos walang tao sa kalsada. May ilang security guard sa mga kalapit na building, pero karamihan sa mga tindahan ay sarado na.
Nag-book ako ng taxi gamit ang isang ride-hailing app.
Pagkalipas ng tatlong minuto, may tumanggap ng booking ko.
Ang huling tatlong numero ng plaka ay 587.
Pagdating ng taxi, binuksan ko ang pinto sa likuran.
“Kuya, sa Greenwoods Executive Village po, Pasig.”
“Sige, Ma’am,” sagot ng driver.
Mukha siyang nasa edad singkuwenta. May uban na ang buhok niya at halatang pagod din sa maghapong pamamasada.
Hindi na kami nag-usap.
Sumandal ako sa bintana at ipinikit ang mga mata.
Sa sobrang pagod, hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.
Nagising ako nang biglang lumiko nang matalim ang taxi.
Napakapit ako sa upuan.
Pagtingin ko sa labas, wala ni isang pamilyar na gusali.
Masyadong madilim ang paligid, at kakaunti ang mga sasakyang dumaraan.
Kinuha ko ang cellphone ko at binuksan ang mapa.
Doon ako kinabahan.
Anim na kilometro na kaming lumilihis sa itinakdang ruta.
“Kuya, saan po tayo dumadaan?”
Walang sagot.
“Kuya?”
Hindi pa rin siya lumilingon.
Tiningnan ko ulit ang mapa.
Pitong kilometro.
Walong kilometro.
Parang may malamig na kamay na humawak sa batok ko.
Naalala ko ang mga balitang nababasa ko tungkol sa mga babaeng sumasakay ng sasakyan sa madaling-araw at biglang nawawala.
Nanginginig kong binuksan ang dial pad.
Nakahanda na akong pindutin ang 911.
“Kuya, kung hindi mo ihihinto ang sasakyan, tatawag talaga ako ng pulis!”
Doon lamang siya nagsalita.
Mahina ang boses niya, pero seryoso.
“Miss, makinig ka sa akin. Huwag kang lilingon. Huwag ka munang magsalita nang malakas.”
Itinaas niya ang isang kamay at itinuro ang rearview mirror.
“May itim na sedan sa likod natin. Kanina pa iyon sumusunod.”
Dahan-dahan akong tumingin sa salamin.
May nakita akong itim na kotse.
Patay ang headlights nito.
Nasa tatlumpu hanggang apatnapung metro ang layo.
“Baka nagkataon lang po,” bulong ko.
Umiling ang driver.
“Hindi, Miss. Bago ka pa sumakay, nakaparada na iyan malapit sa building ninyo.”
Napalunok ako.
“Nang umalis tayo, umalis din siya. Tatlong beses akong lumiko sa iba’t ibang kalsada para makasiguro.”
Humigpit ang pagkakahawak niya sa manibela.
“Tatlong beses din siyang sumunod.”
Hindi ako makapagsalita.

“Kaya tayo lumilihis ng ruta. Gusto kong malaman kung ako ba ang sinusundan niya o ikaw.”
“Gaano na po katagal?”
“Apatnapu’t pitong minuto.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
Apatnapu’t pitong minuto.
Ibig sabihin, habang mahimbing akong natutulog, may isang taong tahimik na sumusunod sa amin.
“Miss, may police station sa unahan. Doon tayo pupunta.”
Biglang bumilis ang taxi.
Sa rearview mirror, nakita kong bumilis din ang itim na kotse.
Hindi ito lumalapit.
Hindi rin lumalayo.
Para bang alam ng driver nito ang bawat galaw namin.
Hinawakan ko nang mahigpit ang cellphone ko.
Sa isip ko, paulit-ulit akong nagdarasal.
Lord, makauwi lang po ako nang buhay.
Ilang sandali pa, nakita namin ang maliwanag na karatula ng police station.
Mabilis na lumiko ang taxi papunta sa harapan nito.
Pagkapreno, agad akong lumingon.
Wala na ang itim na kotse.
Parang bula itong naglaho.
Huminga nang malalim ang driver.
“Miss, pasok tayo. Samahan kitang mag-report.”
Doon ko lamang napansin na nanginginig din pala ang mga kamay niya.
Sa loob ng police station, ikinuwento namin ang lahat.
Ang pangalan ng driver ay Mang Roberto Santos.
Dalawampu’t anim na taon na raw siyang namamasada.
May anak siyang babae na kasalukuyang first-year college.
“Kapag iniisip kong baka anak ko ang nakasakay sa taxi na iyon,” sabi niya sa pulis, “hindi ko kayang pabayaan.”
Halos maiyak ako sa narinig ko.
Bandang 3:30 a.m. na nang matapos ang aming salaysay.
Sinabi ng pulis na susuriin nila ang mga CCTV sa mga kalsadang dinaanan namin.
Pero mahirap daw tukuyin ang sasakyan dahil hindi malinaw ang plaka at karaniwang modelo lamang ito.
Pagkatapos, inihatid pa rin ako ni Mang Roberto hanggang sa gate ng subdivision namin.
Nang iaabot ko ang bayad, tumanggi siya.
“Hindi na, Miss. Ang importante, ligtas kang nakauwi.”
“Kuya, maraming salamat po.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Mag-ingat ka. At huwag mong kalimutang i-double lock ang pinto.”
Pagkauwi ko, agad kong isinara ang lahat ng bintana.
Hindi ako nakatulog.
Isang tanong ang paulit-ulit sa isip ko.
Paano nalaman ng taong iyon kung saan ako nagtatrabaho at kung anong oras ako uuwi?
Kinabukasan, nag-leave ako.
Bandang tanghali, tumawag ako sa administration department ng aming kompanya.
Nakiusap akong makita ang CCTV recording sa labas ng building noong nakaraang gabi.
Sinabi kong may mahalaga akong kailangang hanapin.
Alas-dos ng hapon, nasa security monitoring room na ako.
Tinulungan ako ng administrative staff na buksan ang recording.
10:12 p.m.
Isang itim na sedan ang pumasok sa parking area.
Pumarada ito sa madilim na sulok.
Patay ang makina.
Patay ang ilaw.
Halos tatlong oras itong hindi gumalaw.
1:08 a.m.
Lumabas ako sa building.
Sa video, biglang kumislap nang isang beses ang ilaw ng itim na kotse.
Pagdating ng taxi, sumakay ako.
Makalipas ang ilang segundo, umandar ang sedan at sumunod.
Nanginig ang mga daliri ko.
“Ma’am, puwede po bang ibalik sa 10:12?”
Ibinalik niya ang video.
Doon ko nakita ang isang detalyeng hindi ko napansin kanina.
Pagkaparada ng sedan, may lalaking bumaba.
Naglakad siya papunta sa convenience store.
Bumili ng bottled water.
Paglabas niya, tumapat ang mukha niya sa maliwanag na ilaw ng tindahan.
Pina-zoom ko ang recording.
At sa sandaling luminaw ang mukha niya, parang tumigil ang tibok ng puso ko.
Kilala ko ang lalaking iyon.
Si Marco Villanueva.
Ang lalaking ipinakilala sa akin ng nanay ko dalawang buwan na ang nakalilipas.
Ang lalaking apat na beses ko nang naka-date.
Ang lalaking palaging magalang, mahinahon, at nagsasabing nirerespeto niya ang personal space ko.
Siya ang driver ng itim na kotse.
Pero hindi iyon ang pinakanakakatakot.
Habang nakatitig ako sa mukha niya sa monitor, may isang bagay akong biglang naalala.
Kahit minsan, hindi ko sinabi kay Marco kung saang kompanya ako nagtatrabaho.
Kung ganoon…
Paano niya nalaman kung saan niya ako dapat hintayin?
BAHAGI 2 — PARA SA WEBSITE
Nanatili akong nakatitig sa monitor.
Parang may mabigat na batong nakadagan sa dibdib ko.
Hindi ko maintindihan kung paano nangyari iyon.
Dalawang buwan ko pa lamang kilala si Marco Villanueva.
Ipinakilala siya sa akin ng nanay ko matapos siyang irekomenda ng isang kakilala.
Tatlumpu’t dalawang taong gulang siya, nagtatrabaho raw sa isang bangko sa Makati, at mula sa disenteng pamilya.
Sa unang pagkikita namin, maayos siyang manamit at magalang makipag-usap.
Kapag papasok kami sa restaurant, lagi niyang binubuksan ang pinto para sa akin.
Kapag kumakain kami, tinatanong niya kung may pagkain akong iniiwasan.
At kapag sinasabi kong ayaw kong magpahatid pauwi, hindi siya namimilit.
“Okay lang, Andrea. I respect your boundaries.”
Iyon ang palagi niyang sinasabi.
Dati, akala ko bihira ang lalaking ganoon.
Ngayon, habang pinagmamasdan ko siya sa CCTV, parang ibang tao ang nakikita ko.
Isang lalaking kayang maghintay nang tatlong oras sa madilim na parking lot.
Isang lalaking kayang sumunod sa isang babaeng natutulog sa taxi.
At isang lalaking maaaring mas marami nang alam tungkol sa buhay ko kaysa sa inaakala ko.
“Ma’am, okay lang po kayo?” tanong ng administrative staff.
Napatingin ako sa kanya.
“Oo. Puwede po bang ma-save ang recording? Kailangan ko po itong ibigay sa pulis.”
Ipinaliwanag ko ang nangyari noong madaling-araw.
Agad siyang tumawag sa security supervisor.
Nang malaman nilang may posibleng stalking incident, pumayag silang i-preserve ang recording at makipag-ugnayan sa mga awtoridad.
Habang hinihintay ko ang kopya, binuksan ko ang lumang mga mensahe namin ni Marco.
Isa-isa kong binasa.
May isang mensahe noong nakaraang Miyerkules na biglang nagpabilis sa tibok ng puso ko.
“Masarap ang chili oil sa noodle house na kinakainan mo, ‘no?”
Naalala ko ang araw na iyon.
Kasama ko ang dalawang officemate sa isang maliit na noodle house malapit sa opisina.
Hindi ako nag-post ng litrato.
Hindi ako nag-story.
At higit sa lahat, hindi ko sinabi kay Marco kung saan kami kumain.
Noong una, inakala kong nagkataon lamang.
Pero ngayon, iba na ang kahulugan nito.
Baka nakita niya ako.
Baka nandoon siya.
O baka may ibang taong nagbibigay sa kanya ng impormasyon.
Biglang sumikip ang lalamunan ko.
Tumawag ako kay Mang Roberto.
“Kuya Roberto, si Andrea po ito. Nahanap ko na kung sino ang nasa kotse.”
“Talaga, Miss?”
“Opo. Kakilala ko po.”
Saglit siyang natahimik.
“Miss, huwag mo siyang kakausapin nang mag-isa. Dumiretso ka sa pulis. At dalhin mo ang CCTV.”
Sinunod ko ang payo niya.
Bumalik ako sa police station at ibinigay ang pangalan ni Marco, ang aming mga mensahe, at ang impormasyon tungkol sa recording.
Ipinaliwanag ng imbestigador na kailangan pa nilang tiyaking siya nga ang nagmamaneho at alamin kung may iba pang ebidensiya ng paniniktik o pagbabanta.
Pinayuhan din nila akong huwag munang komprontahin si Marco.
Pagdating ko sa bahay nang gabing iyon, agad kong isinara ang mga kurtina.
Sinuri ko ang mga kandado.
Pagkatapos, umupo ako sa sofa.
Biglang nag-vibrate ang cellphone ko.
Si Marco.
“Andrea, bakit hindi ka pumasok ngayon? May sakit ka ba?”
Napako ang mga mata ko sa screen.
Hindi ko sinabi sa kanya na naka-leave ako.
Wala akong pinost sa social media.
Ang tanging nakakaalam ay ang administration department at ang immediate supervisor ko.
Paano niya nalaman?
Hindi ako sumagot.
Makalipas ang dalawang minuto, may panibagong mensahe.
“Nag-aalala lang ako. Hindi ka kasi sumasagot.”
Pagkatapos, isa pa.
“Nasa bahay ka lang naman ngayon, di ba?”
Nabitawan ko ang cellphone.
Pakiramdam ko, may matang nakamasid sa akin kahit nakasara ang lahat ng bintana.
Muli kong kinuha ang telepono at kinunan ng screenshot ang mga mensahe.
Ipinadala ko ang mga iyon sa imbestigador.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag siya.
“Andrea, may itatanong ako. May binigyan ka ba kay Marco ng access sa location mo?”
“Wala po.”
“May hiniram ba siyang cellphone mo?”
Napaisip ako.
At doon ko naalala ang isang pangyayari noong ikalawang date namin.
Nasa isang coffee shop kami sa BGC.
Pumunta ako sa restroom at naiwan ang cellphone ko sa mesa.
Pagbalik ko, hawak ni Marco ang telepono ko.
“Sakto, Andrea. Nag-ring kasi. Akala ko emergency.”
Noong panahong iyon, hindi ko iyon pinag-isipan.
Hindi ko rin alam kung gaano niya katagal nahawakan ang cellphone.
“Sir,” mahina kong sabi, “may pagkakataon pong nahawakan niya ang phone ko.”
“Dalhin mo bukas. Mas mabuting ipa-check natin.”
Kinabukasan, kasama ang kapatid kong si Miguel, pumunta ako sa isang technician na tumutulong sa digital examination na inirekomenda sa amin ng imbestigador.
Hindi ko inaasahan ang natuklasan.
May isang location-sharing setting na aktibo sa account ko.
Naka-link ito sa isang email address na hindi ko kilala.
Mas lalong nakakatakot, may device din na naka-sign in sa isa sa mga account ko na hindi ko ginagamit.
Hindi pa matiyak kung sino ang nag-set up ng mga iyon, pero sapat na para manginig ang mga tuhod ko.
Hindi ko basta binura ang mga nakita.
Una naming idinokumento ang mga setting at account activity para maipreserba ang posibleng ebidensiya.
Pagkatapos, sa gabay ng technician, inayos namin ang seguridad ng mga account ko, pinalitan ang passwords, at tinanggal ang hindi awtorisadong access.
Nang lumabas kami, mahigpit akong hinawakan ni Miguel sa balikat.
“Ate, hindi ka muna uuwi nang mag-isa.”
Tumango ako.
Sa unang pagkakataon, hindi ko na pinilit magmukhang matapang.
Kinagabihan, sinabi ko rin sa nanay ko ang lahat.
Noong una, hindi siya makapaniwala.
“Si Marco? Anak, baka may hindi lang kayo pagkakaintindihan.”
Ipinakita ko ang CCTV screenshots.
Ipinabasa ko ang mga mensahe.
At ikinuwento ko ang nangyari sa taxi.
Unti-unting nawala ang kulay ng mukha niya.
“Anak…” Nanginginig ang boses niya. “Ako ang nagpakilala sa kanya sa iyo.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Ma, hindi mo naman alam.”
Umiyak siya.
Hindi dahil napahiya siya sa pagpili ng manliligaw para sa akin.
Kundi dahil muntik na niyang ilagay sa panganib ang sarili niyang anak nang hindi niya namamalayan.
Kinabukasan, may bagong impormasyon ang mga pulis.
Nakuha nila ang karagdagang CCTV mula sa convenience store.
Mas malinaw ang mukha ni Marco.
May record din ng pagdaan ng itim na sedan sa ilang kalsadang dinaanan ng taxi.
Nang pagsama-samahin ang mga recording, naging mas malinaw ang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari.
At may isa pang mahalagang natuklasan.
Sa CCTV ng noodle house noong nakaraang Miyerkules, nakita si Marco sa labas ng tindahan habang kumakain kami ng mga officemate ko.
Hindi siya pumasok.
Hindi niya ako nilapitan.
Nakatayo lamang siya sa kabilang bahagi ng kalsada.
Nang umalis kami, saka rin siya umalis.
Hindi na iyon simpleng pagkakataon.
May paulit-ulit na pattern.
Nang tanungin ako ng imbestigador kung handa akong magbigay ng karagdagang salaysay, agad akong pumayag.
Ayokong manatiling tahimik habang may isang taong naniniwalang may karapatan siyang bantayan ang bawat galaw ko.
Ilang araw pagkatapos, ipinatawag si Marco para sa imbestigasyon.
Hindi ako pumunta nang mag-isa.
Kasama ko si Miguel, at nakipag-ugnayan kami sa mga pulis bago ang anumang pagharap.
Nang makita ako ni Marco sa police station, bahagya siyang ngumiti.
“Andrea, puwede naman nating pag-usapan ito.”
Hindi ako sumagot.
“Hindi ko alam kung bakit mo pinalaki ang bagay na ito,” dagdag niya.
Doon ako napatingin sa kanya.
“Pinalaki?”
Pinilit kong panatilihing matatag ang boses ko.
“Marco, tatlong oras kang naghintay sa labas ng opisina ko. Sinundan mo ang taxi ko nang halos isang oras. Alam mo kung saan ako kumakain at kung kailan ako hindi pumapasok.”
Saglit siyang tumahimik.
Pagkatapos, bumuntong-hininga siya.
“Concerned lang ako sa iyo.”
“Concerned?”
“Oo. Madaling-araw ka nang umuuwi. Gusto kong siguraduhing safe ka.”
Parang may kumulo sa dibdib ko.
“Kung gusto mong siguraduhing ligtas ako, bakit hindi mo sinabi na nandoon ka? Bakit ka sumunod nang patay ang headlights mo?”
Hindi siya agad nakasagot.
“Baka magalit ka kasi.”
Napatawa ako nang mapait.
“Alam mong magagalit ako, pero ginawa mo pa rin?”
Nagbago ang ekspresyon niya.
“Andrea, seryoso ako sa iyo. Hindi ako tulad ng ibang lalaki. Gusto kitang maging asawa.”
Nanigas ako.
Apat na beses pa lamang kaming nagkikita.
Pero kung magsalita siya, para bang matagal na kaming may relasyon.
“Hindi tayo magkasintahan, Marco.”
Kumunot ang noo niya.
“Hindi pa. Pero papunta naman tayo roon.”
“Hindi,” matatag kong sagot. “Wala kang karapatang magdesisyon para sa akin.”
Sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nawala ang maamong ekspresyon niya.
“Alam mo ba kung gaano karaming oras ang ginugol ko para makilala ka? Alam ko ang schedule mo. Alam ko kung saan ka pumupunta. Alam ko kung anong oras ka umuuwi.”
Napahinto siya nang mapansing nakikinig ang imbestigador.
Pero huli na.
Narinig ko na ang sapat.
Hindi niya ako sinusundan dahil nag-aalala siya.
Sinusundan niya ako dahil gusto niyang kontrolin ang isang buhay na hindi naman sa kanya.
Sa mga sumunod na araw, patuloy ang imbestigasyon.
Sa tulong ng mga digital record, CCTV, at aming mga salaysay, nakapagsumite ako ng pormal na reklamo.
Hindi agad natapos ang proseso. May mga dokumentong kailangang patunayan, mga tanong na kailangang sagutin, at mga hakbang na kailangang sundin.
Pero ang mahalaga, hindi na ako nag-iisa.
Nagpatupad din ng mas mahigpit na visitor procedures ang kompanya namin matapos malaman ang nangyari.
Hindi na basta ibinibigay ang impormasyon tungkol sa attendance at schedule ng mga empleyado.
Sinabihan ko rin ang mga taong malapit sa akin na huwag ibahagi ang lokasyon ko nang walang pahintulot.
Makalipas ang ilang linggo, may tumawag sa akin.
Si Mang Roberto.
“Miss Andrea, kumusta ka na?”
Napangiti ako.
“Mas okay na po, Kuya. Salamat po sa inyo.”
“Mabuti naman. Nabalitaan ko kasing may nahanap na kayong ebidensiya.”
“Opo. Kung hindi ninyo napansin ang sasakyan noong gabing iyon, hindi ko alam kung ano ang nangyari.”
Saglit siyang tumahimik.
“Miss, huwag mong isipin na may utang na loob ka sa akin. Ginawa ko lang ang dapat gawin.”
Napaluha ako.
“Pero Kuya, baka hindi ninyo alam kung gaano kalaki ang naitulong ninyo.”
Mahina siyang tumawa.
“May anak din akong babae, Andrea. Gusto ko, kapag siya ang nangailangan, may taong tutulong din sa kanya.”
Pagkababa ng tawag, matagal akong nakaupo sa tabi ng bintana.
Naalala ko ang gabing iyon.
Ang madilim na kalsada.
Ang itim na kotse.
Ang takot na naramdaman ko nang akala kong ang taxi driver mismo ang magdadala sa akin sa kapahamakan.
At ang katotohanang ang lalaking pinaghinalaan ko ang siya palang unang nakapansin na nasa panganib ako.
Makalipas ang isang buwan, muli akong sumakay ng taxi pauwi matapos ang trabaho.
Mas maaga na akong umuwi noon.
Nag-share ako ng trip details kay Miguel.
Habang dumaraan kami sa maliwanag na kalsada ng Pasig, tumingin ako sa bintana.
Hindi pa rin lubusang nawawala ang kaba.
Pero unti-unti ko nang nababawi ang kapayapaan ko.
Hindi ko alam kung gaano katagal bago ko muling matutunang magtiwala sa isang bagong kakilala.
Hindi ko rin alam kung kailan ko tuluyang makakalimutan ang mukha ni Marco sa CCTV.
Pero may isang bagay akong natutuhan.
Hindi lahat ng taong magalang ay may mabuting intensiyon. At hindi lahat ng taong kinatatakutan natin sa unang tingin ay tunay na panganib.
Minsan, ang taong palaging nagsasabing mahalaga ka sa kanya ay siya palang tahimik na lumalabag sa mga hangganan mo.
At minsan, ang isang estrangherong halos hindi mo nakausap ay handang gumawa ng tama para lamang makauwi kang ligtas.
Hindi ko kailanman malilimutan si Mang Roberto.
Dahil noong gabing akala ko ay wala na akong ligtas na mapupuntahan, may isang ordinaryong taxi driver na piniling huwag akong pabayaan.
At sa bawat pagkakataong nakakakita ako ng taxi sa kalsada, naaalala ko ang sinabi niya bago ako bumaba:
“Miss, ang importante, ligtas kang nakauwi.”
Mula noon, naunawaan ko na ang tunay na malasakit ay hindi ang lihim na pagbabantay sa bawat galaw ng isang tao. Ang tunay na malasakit ay ang paggalang sa kanyang kalayaan, kaligtasan, at karapatang magsabi ng hindi.
At kung may isang mensahe akong gustong ipaabot sa lahat ng babaeng makakabasa ng kuwento ko, ito iyon:
Huwag balewalain ang mga senyales na may mali. Huwag matakot humingi ng tulong. At huwag hayaang kumbinsihin ka ng sinuman na ang paniniktik at pagkontrol ay patunay ng pagmamahal.
Dahil ang pagmamahal na tunay ay hindi kailanman kailangang magtago sa dilim para sundan ka pauwi.
WAKAS.