Eksaktong tumunog ang aking telepono mula sa punong manggagamot ng pagamutan.
PART 2
Dahan-dahan kong ibinaba ang telepono habang nananatiling nakatitig sa mukha ng aking ama.
Hindi makatingin nang diretso si Eduardo, pilit niyang iniiwas ang kanyang mga mata sa akin habang pinupunasan ang malamig na pawis sa kanyang noo.
“Bakit mo ginawa iyon, Papa?” mahinahon ngunit mariin kong tanong.
“Bianca, makinig ka muna sa akin,” pautal-utal niyang sagot habang lumalapit ng 2 hakbang. “Kulang na ang pondo ng kumpanya. Malaki ang gastusin sa bawat araw na pananatili ng Mama mo sa espesyal na silid.”
“Kulang ang pondo?” napatawa ako nang bahagya. “Ngunit may 5,000,000 piso kayo para sa magarbong piging at kasal ng anak ng ibang tao?“
Sumingit si Elena sa usapan habang itinutulak paharap ang kanyang anak.
“Karapatan namin iyon dahil si Chloe ang magdadala ng malaking karangalan sa pamilyang ito kapag naging asawa niya si Julian! Ikaw, ano bang silbi mo? Matapos kang itakwil ng 10 taon, babalik ka rito para maghasik ng kaguluhan?”
“Tawagan mo si Julian ngayon din, Chloe,” utos ko sa dalaga.
Nagtaas ng kilay si Chloe at ngumisi. “Natatakot ka na ba? Sige, tatawagan ko siya para makita mo kung gaano niya ako pinahahalagahan kaysa sa isang tulad mo na matagal nang kinalimutan!”
Inilabas ni Chloe ang kanyang telepono at pinindot ang loudspeaker.
Makalipas ang 3 tunog, sumagot ang isang baritonong boses mula sa kabilang linya. “Hello, Chloe? May kailangan ka ba? Kasalukuyan akong nasa pulong kasama ang lupon ng mga direktor.”
“Julian, mahal ko, nandito sa bahay ang anak ni Tita Esperanza. Nanggugulo siya at sinasaktan kami ni Mama! Pwede ka bang pumunta rito para paalisin siya?” malambing ngunit may halong sumbong na sabi ni Chloe.
Bago pa man makasagot ang lalaki, nagsalita ako nang malinaw.
“Julian.”
Natahimik ang kabilang linya sa loob ng 5 segundo.
Narinig ang kaluskos ng mga bumagsak na panulat sa kabilang dako.
“Bianca? Ikaw ba talaga iyan?” gulat na tanong ni Julian, ganap na nagbago ang tono ng kanyang pananalita mula sa pagiging pormal tungo sa matinding kaba at pananabik.
“Nandito ako sa Villa Esperanza. May 30 minuto ka para pumunta rito dala ang orihinal na kasulatan ng kasunduan ng pamilya Laurel at Gomez,” malamig kong wika.
“Papunta na ako ngayon din,” mabilis na sagot ni Julian nang hindi man lang nagpaalam kay Chloe bago pinatay ang tawag.
Napatitig si Chloe sa kanyang telepono, hindi makapaniwala sa narinig.
“Anong ginawa mo? Bakit ganoon makipag-usap sa iyo si Julian?” tanong ni Chloe habang nanginginig ang mga labi.
Hindi ko siya sinagot. Sa halip, hinila ko ang aking maleta papasok sa malaking sala ng mansyon.
Pumasok ako nang diretso sa opisina ni Papa sa 1 palapag.

“Huwag kang pumasok diyan! Pribadong lugar iyan!” sigaw ni Elena habang humahabol kasama si Eduardo.
Pagpasok ko sa loob, tumambad sa akin ang isang malaking vault sa sulok ng silid.
Alam ko ang kombinasyon nito dahil ang petsa ng kapanganakan ni Mama ang ginamit mula pa noong unang araw na itinayo ang bahay na ito.
Pinindot ko ang 6 na numero sa digital keypad: 1-4-0-8-7-2.
Tumunog ang berdeng ilaw at bumukas ang mabigat na bakal na pinto.
“Bianca, tigilan mo iyan! Labag sa batas ang pakikialam sa mga gamit ko!” sigaw ni Eduardo habang sinusubukang hawakan ang aking balikat.
Tiningnan ko siya nang matalim sa mga mata.
“Gusto mo bang ilabas ko sa publiko ang 3 lihim na bank account na binuksan mo sa Singapore noong 2018 gamit ang pangalan ng kumpanya ni Lolo?”
Napatigil si Eduardo sa kanyang kinatatayuan, tila binuhusan ng nagyeyelong tubig ang kanyang buong katawan.
Napaatras siya at napahawak sa gilid ng mesa.
Mula sa loob ng vault, kinuha ko ang 1 makapal na asul na folder na naglalaman ng orihinal na titulo ng lupa at bahay, kasama ang testamento ng aking yumaong lolo na si Don Fernando Gomez.
Binuklat ko ang pahina 12 ng dokumento.
Nakatala roon nang malinaw: Ang buong lupain ng Villa Esperanza, kasama ang 60 porsyento ng saping-puhunan sa Gomez-Alcantara Trading, ay eksklusibong ipinapamana kay Esperanza Gomez, at kung sakaling mawalan siya ng kakayahang mamahala, ganap itong mapupunta sa kanyang nag-iisang anak na si Bianca Alcantara.
Walang kahit 1 porsyento ang nakapangalan kay Eduardo Alcantara.
Nakalagay din sa kasulatan na tagapamahala lamang si Eduardo habang wala ako sa bansa, at mawawalan ng bisa ang kanyang kapangyarihan sa oras na tumuntong ako sa edad na 25 taong gulang.
Ipinagdiwang ko ang aking ika-25 kaarawan 2 buwan na ang nakakaraan sa London.
Ipinakita ko ang orihinal na selyo at lagda ng punong tagapagtala kay Elena.
“Basahin mo ang nakasulat dito,” wika ko. “Hindi kailanman naging pag-aari ng Papa ko ang bahay na ito. Nakatira lamang siya rito dahil sa kabutihan ng aking ina.”
Namutla si Elena, ngunit pilit pa ring nagmatigas. “Peke ang papel na iyan! Matagal nang patay ang matanda! Ang asawa ko ang legal na may hawak ng lahat ngayon!”
Eksaktong bumusina ang isang mamahaling sasakyan sa tapat ng bukas na tarangkahan.
Pumasok sa sala ang isang matangkad na lalaking naka-amerikana, may hawak na itim na portfolio. Si Julian Laurel, 27 taong gulang, ang kasalukuyang tumatayong punong ehekutibo ng Laurel Holdings.
Agad na tumakbo si Chloe palapit sa kanya at kumapit sa braso ng binata.
“Julian! Mabuti at dumating ka! Tingnan mo ang babaeng ito, pinakikialaman niya ang mga dokumento ni Papa at pilit kaming pinalalayas!”
Dahan-dahang tinanggal ni Julian ang kamay ni Chloe mula sa kanyang braso nang walang anumang pag-aalinlangan.
Lumakad siya nang diretso sa aking harapan at bahagyang yumukod bilang paggalang.
“Bianca. Nakarating ka na pala. Hindi mo ipinaalam sa akin ang iyong pagbabalik upang masundo kita sa paliparan.”
“Julian, ano bang ibig sabihin nito?” mangiyak-ngiyak na tanong ni Chloe mula sa likuran. “Bakit ganyan ka makipag-usap sa kanya? Ako ang mapapangasawa mo!”
Tumingin si Julian kay Chloe nang may malamig na ekspresyon.
“Hindi kita mapapangasawa, Chloe. Ang kasunduan sa pagitan ng pamilya Laurel at ng pamilya Gomez ay nakatali lamang sa tunay na tagapagmana ng ari-arian ni Don Fernando Gomez, at iyon ay walang iba kundi si Bianca.”
Inilapag ni Julian ang dalang itim na portfolio sa ibabaw ng mesa.
“Noong nakaraang buwan, lumapit sa akin ang iyong ina na si Elena at ang iyong ama na si Eduardo. Sinabi nilang pumanaw na si Esperanza at tuluyan nang hindi babalik si Bianca mula sa Europa. Ipinakita nila sa akin ang isang pekeng dokumento ng paglilipat ng karapatan upang makuha ang 5,000,000 pisong pondo ng aming kumpanya bilang paunang puhunan sa kasunduan.”
Binuklat ni Julian ang hawak niyang ulat mula sa isang pribadong imbestigador.
“Ngunit 2 linggo na ang nakalipas, natuklasan ng aming mga abogado na buhay pa si Esperanza sa pampublikong pagamutan at sadyang pinabayaan upang mapabilis ang pagkuha sa mga ari-arian. Bukod doon, nalaman din namin na ang 5,000,000 piso na ibinigay ng aming kumpanya ay hindi ginamit sa anumang legal na transaksyon, kundi ibinili ng mga mamahaling alahas, 2 bagong kotse, at mga luho ninyong mag-ina.”
Napaluhod si Elena sa sahig pagkarinig sa mga katagang iyon.
“Julian, pakiusap, pag-usapan natin ito nang maayos,” pagsusumamo ni Eduardo habang nanginginig ang boses. “Pamilya pa rin tayo. Hindi mo maaaring gawin ito sa amin pagkatapos ng lahat ng ating pinagsamahan.”
“Hindi tayo pamilya, Eduardo,” mariing sagot ni Julian. “Kriminal ang ginawa ninyong pamemeke ng lagda sa kasulatan ng paglipat ng mana, at lalong higit ang pagpapatigil sa medikal na lunas ng tunay na may-ari ng salapi.”
Tumingin ako sa aking telepono at pinindot ang 1 numero.
“Atty. Ramos, maaari na kayong pumasok kasama ang mga kinatawan ng pulisya,” maikli kong utos.
Makalipas ang 2 minuto, pumasok sa sala ang aming 60 taong gulang na punong abogado ng pamilya Gomez, kasama ang 4 na opisyal ng kapulisan mula sa presinto.
Hawak ni Atty. Ramos ang 1 pormal na kautusan mula sa panrehiyong hukuman para sa pagbawi ng lahat ng ari-arian at pagsasampa ng kasong estafa, pamemeke ng mga pampublikong kasulatan, at tangkang pagpapabaya sa isang taong may karamdaman laban kina Eduardo Alcantara at Elena Ramos-Alcantara.
“G. Eduardo Alcantara at Gng. Elena Alcantara, mayroon kaming hawak na utos ng hukuman para sa inyong agarang imbestigasyon,” pahayag ng punong opisyal ng pulisya habang inilalabas ang mga kaukulang dokumento.
Nagsimulang umiyak nang malakas si Chloe habang hinahawakan ang kanyang kwintas.
“Hindi ito totoo! Hindi ako pwedeng mawalan ng lahat! Akin ang mga alahas na ito!” sigaw niya habang sinusubukang tumakbo palabas ng pinto.
Hinarang siya ng 2 babaeng opisyal sa may pintuan.
“Tanggalin mo ang kwintas at ang gintong pulseras, Chloe,” malamig kong utos habang nakatayo sa gitna ng sala. “Hindi iyan pag-aari ng isang taong nabubuhay sa kasinungalingan.”
Nanginginig ang mga daliri ni Chloe habang inaalis ang kwintas na may pambihirang perlas at ang gintong pulseras na may brilyante.
Inilagay niya ang mga ito sa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng pinto, habang umaagos ang kanyang luha at nasisira ang makapal na kolorete sa kanyang mukha.
Lumapit naman si Atty. Ramos kay Elena at kinuha ang berdeng jade bracelet mula sa kanyang braso bago ito ipinatong sa isang malinis na puting tela.
Kinuha ko ang jade bracelet at maingat itong hinawakan sa aking palad.
Iyon ang parehong pulseras na iningatan ko noong 12 taong gulang ako matapos kong ipunin ang aking baon sa loob ng 3 buwan para maipaayos ang sirang lock nito.
Malamig ito sa hawak, ngunit nagbigay ito ng matinding kapanatagan sa aking puso.
Tumingin si Eduardo sa akin, puno ng pagsisisi at takot ang kanyang mga mata habang nilalapitan siya ng mga pulis para posasan.
“Bianca, anak ko… patawarin mo ako. Nabulag ako sa pera at sa mga sulsol nila. Patawarin mo ang iyong ama…” pagsusumamo niya habang lumuluha.
Tinitigan ko siya nang matagal, walang galit ngunit wala ring kahit katiting na awa.
“Sampung taon mo akong ipinatapon sa ibang bansa sa pag-asang mawawala ang lakas ko para ipaglaban ang aking ina,” tugon ko. “Ngunit sa 10 taon na iyon, natutunan ko kung paano magmasid, maghanda, at maghintay sa tamang panahon upang singilin ang bawat sentimo at bawat luhang inagaw ninyo kay Mama.”
Itinuro ko ang pinto.
“Ilabas na sila.”
Inakay ng mga pulis palabas sina Eduardo, Elena, at Chloe habang umiiyak at nagmamakaawa sa harap ng mga kapitbahay na nagsimula nang mag-usyoso sa labas ng bakuran.
Naiwan kami ni Julian at ni Atty. Ramos sa loob ng malaking sala.
“Nakahanda na ba ang ambulansya para sa paglilipat kay Mama?” tanong ko sa abogado.
“Opo, Bb. Bianca. Kasalukuyan nang inihahanda ang pribadong silid sa pinakamalaking pagamutan sa lungsod. Ang pinakamahuhusay na 3 espesyalista sa puso ang direktang mamamahala sa kanyang operasyon mamayang ika-6 ng gabi,” magalang na ulat ni Atty. Ramos.
“Mabuti,” sagot ko. “Gamitin ninyo ang 10,000,000 piso mula sa aking sariling pondo sa London para sa lahat ng kanyang pangangailangan.”
Tumingin sa akin si Julian. “Bianca, nais kong humingi ng paumanhin kung naging pabaya ang aming kumpanya sa pagsusuri sa mga ikinikilos ng iyong ama noong mga nakaraang buwan.”
“Wala kang dapat ihingi ng paumanhin, Julian. Ginawa mo ang tama nang dalhin mo ang mga totoong dokumento ngayon,” sagot ko. “Ngunit tungkol sa kasunduan ng kasal ng ating mga pamilya, nais kong linawin na pormal ko itong pinawawalang-bisa simula sa araw na ito.”
Nagulat si Julian sa aking tinuran. “Bakit, Bianca? Matagal kitang hinintay sa loob ng 10 taon.”
“Dahil ang pamilya Gomez ay hindi na kailanman aasa sa kapangyarihan o proteksyon ng ibang angkan para lamang mabuhay nang may dignidad,” diretsahan kong wika habang isinusuot ang jade bracelet sa aking sariling pulso. “Kaya kong pamunuan ang kumpanya ng aking lolo nang mag-isa.”
Hindi na nakipagtalo si Julian. Yumukod siya bilang pagtanggap sa aking desisyon at tahimik na lumabas ng mansyon.
Lumabas ako ng bahay at naglakad patungo sa tapat ng tarangkahan.
Tiningnan ko muli ang tansong plake na nakaukit sa bato: Villa Esperanza.
Huminga ako nang malalim habang dinarama ang sariwang hangin ng hapon.
Tapos na ang 10 taon ng paghihintay at pananahimik.
Muling nabawi ang tahanan, naitama ang mga kamalian, at sa gabing ito, muling bubuksan ang bagong yugto ng buhay ng aking ina sa ilalim ng aking sariling pangangalaga.